Τάκης Λιδωρικιώτης
Πρωταγωνίστριες της τελευταίας διετίας στοιχειώνουν τον ύπνο του Πολυχρονεμένου κι ως γνωστόν οι εφιάλτες του Κυριάκου τρέφουν τις ελπίδες των Ελλήνων.
Καθοριστικός ήταν ο ρόλος της (κακής) τύχης στην υπόθεση της συνάντησής τους.
Αυτή που θα μπορούσε να λείπει κάλλιστα από την εξίσωση είναι η παιδίατρος κ. Καρυστιανού κι όχι τόσο η Ζωή που είναι μια πολιτική αρχηγός, ήδη δις εκτεθείσα, είναι τέως πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής από το 2012 ενώ είναι και κόρη του κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου.
Μόνη κι έρημη;
Η εμπειρία εξάλλου των προηγουμένων δύο έδειξε ότι ακόμη κι αν με κάποια απρόσμενη γιούργια καταληφθεί το κάστρο, η κεκτημένη ταχύτητα κι ο κατεστημένος τρόπος σκέψης των θεσμών θα πάρουν την ρεβάνς και θα εξουδετερώσουν τον ξενομπάτη-εισβολέα, φορτώνοντας του μάλιστα και τα προπατορικά τους αμαρτήματα.
Η ουρανοκατέβατη Νο3 επέλεξε μια ριζικότερη λύση, όπως το να ξεκινήσει εξ αρχής κάτι δικό της και να πορευτεί μοναχικά.
Το κίνητρο της μοναχικής διαδρομής μπορεί να αποδειχθεί ταπεινό ή όχι!
Μπορεί δηλαδή να είναι ενδεικτικό ανασφάλειας συναγελασμού με άλλους εμπειρότερους ή κι αποτέλεσμα ναρκισσισμού αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια τακτική αναβολή του ανοίγματος για μια επόμενη φάση, όταν δηλαδή οι βασικές ορίζουσές θα έχουν καθοριστεί από την ίδια. Ίσως θεωρεί αυτό που πέτυχε μέχρι τώρα, πολύ ευαίσθητο για να αντέξει του κόσμου την βοή.
Δεν πιστεύει σε μανιχαϊστικές απλοποιήσεις περί παλιού πολιτικού κόσμου-συνολικά απορριπτέου, απλώς κρίνει ότι μια πρόσμειξη μαζί του σήμερα μάλλον θα της αφαιρούσε παρά θα της προσέθετε.
Το γεγονός ότι η πολιτική της αφετηρία υπήρξε γνησιότερη από εκείνη των άλλων δύο, την προστάτεψε από τον άμεσο εγκλωβισμό της στο δίχτυ του παλιού, πράγμα που έπαθαν οι πορθητές του Σύριζα και του Δήμου Αθηναίων.
Η Καρυστιανού εξάλλου κανένα θώκο δεν κατέλαβε εξ απίνης, αντιθέτως … έχασε και την προεδρία του Συλλόγου, που η ίδια είχε καταφέρει ν’ αναδείξει σε πρωταγωνιστικό παράγοντα.
Δεν «απεκδύθη τον ρόλο της χαροκαμένης μάνας προκειμένου …» όπως διατείνονται διακεκριμένοι ταληροφονιάδες των ΜΜΕ γιατί δεν φορούσε κανένα κοστούμι ρόλου.
Αν κάτι «απεκδύθη» ήταν η θεσμική πανοπλία της Προέδρου του συλλόγου, πράγμα που λειτούργησε ως σύνθημα μαζικού λιντσαρίσματος κι όχι μόνο από τους περσινούς αλλά σχεδόν πανταχόθεν.
Ακροδεξιά;
Υπάρχει βέβαια το άλλοθι του πολιτικού κι ιδεολογικού στίγματος που άπαξ και δεν είναι του γούστου κανενός νομιμοποιείται να ψέλνει εξάψαλμους από ΜΜΕ που προφανώς χρηματοδοτούνται από αλύγιστους αγωνιστές της Αριστεράς, της Προόδου και της μαύρης κακομοιριάς.
Είναι πασίγνωστες οι διαδρομές από τα Εξάρχεια στον Εξάρχου. Θα υπερκεράσουν σε αθλιότητα την προηγούμενη γενιά κονδυλοφόρων που από την Εξόρμηση της Παρασκευής πέρασαν στην παρασκευή της διαπλοκής των καναλιών, όπου βυσσοδομούν και κερδοσκοπούν ακόμη.
Ο εμπαθής ψόγος όλων αυτών προς την Καρυστιανού, στους πολλούς ακούγεται ως γλυκός έπαινος.
Πέραν όμως της δημοσιογραφικής εξαρχείας των κάθε λογής ιδρυματισμένων υπάρχει κι η συγκινητική ομοφωνία της πολιτικής ότι η δημοκρατία μας κινδυνεύει τα μάλα από την ακροδεξιά-τραμπίστρια Καρυστιανού που τολμά να ακουμπά θέματα, όπως η κακή χρήση του δικαιώματος στην άμβλωση κι ο αδιαμφισβήτητος πατριωτισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Μάλιστα απέναντι σε αυτό το υβρίδιο Λεπέν-Μελόνι που βρήκε την ηλιόλουστη χώρα μας, πρώτο-πρώτο ανατρίχιασε το Μαξίμου των χουντο-υπουργών και της Ομάδας Αλητείας. Φανταστείτε πόσο επικίνδυνη πρέπει να είναι αυτή η Καρυστιανού για να αγανακτεί κι ο Γεωργιάδης…
Τι τρέμει ο μάγειρας;
Την απεχθάνονται τελικώς περισσότερο κι από την Ζωή που υποτίθεται ότι την ποδηγετούσε και τώρα λένε ότι απλώς πιάστηκε κορόιδο…
Γιατί την θεωρούν περισσότερο τέρας;
Γιατί η Ζωή ευτυχώς για αυτούς παραμένει αγριωπή κι όχι μειλίχια. Γιατί η Ζωή αναθερμαίνει φουλ τον αντισύριζα τρόμο, ενώ η άλλη διόλου. Γιατί η Ζωή αρκείται στο πρωτάθλημα των μικρών και δεν διεκδικεί την εξουσία ούτε καν την αξιωματική αντιπολίτευση.
Γιατί η Ζωή αφήνει στον Κυριάκο τον ενδιάμεσο ψηφοφόρο, που κρίνει τις εκλογικές μάχες.
Γιατί είναι πρωτοφανές το εύρος της απήχησης του μηνύματος Καρυστιανού για τιμωρία, κάθαρση κι ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος που βρίσκει απήχηση από τα λιβανιστήρια μέχρι τις μολότωφ…
Γιατί είναι η λύση εθνικής σωτηρίας σε μια έκρυθμη κατάσταση παρακμής κι όποιοι την αντιμετωπίζουν με το αριστερόμετρο, τους χρειάζεται βλακόμετρο.
Η Καρυστιανού φαίνεται να νιώθει πως έχει διασφαλίσει ηθικά την υποστήριξη των εξαγριωμένων και ήδη στοχεύει μια χαρά και στο δόξα πατρί της κυβερνητικής πελατείας.
Ακόμη κι αν χάσει μια μερίδα παραδοσιακών αριστερών που σκεφτόταν να την υποστηρίξουν – πράγμα που δεν νομίζω ότι πράγματι το σκόπευαν – θα διεκδικήσει τον περιζήτητο κ. Ενδιάμεσο!
Εκεί όπου ο Μητσοτάκης συνεχίζει να διακινεί αποκλειστικά την κιβδηλεία «κεντρώων μορφών», όπως οι Αγαπηδάκη-Τρολάκη, Λοβέρδος, Σκέρτσος, Γεραπετρίτης κοκ.
Θα ήταν θανάσιμο, αν τυχόν όλοι αυτοί που σήμερα βαρυγκωμούν με τον Μητσοτάκη αλλά φοβούνται περισσότερο το ενδεχόμενο να τους βρουν με τίποτε παραλίες κι άλλα χειρότερα, αίφνης δουν να ορθώνεται ως αντίπαλο δέος στην προϊούσα παρακμή μια ομοϊδεάτισσά τους!
Μια συντηρητική, αξιοπρεπής παρουσία που τους μιλά εκ βάθους καρδίας για θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια και προτάσσει την δικαιοσύνη και τον κολασμό των εγκληματιών, έχοντας προφανώς μαζί της όλα τα δίκια του κόσμου.
Επειγόντως πρέπει να πειστούν όλοι αυτοί ότι η Καρυστιανού είναι ψεκ και νούμερο περιωπής κι ας μην το δείχνει το πρόσωπο κι η διαδρομή της.
Θα παρουσιαστούν καταιγιστικά λοιπόν πλήθος κατασκευασμένες αποδείξεις από «την παραπαίουσα ευφυΐα και την λατρευτή των καναλιών φοβία» ως να ήταν η μεγάλη αδελφή της Λατινοπούλου, που όχι μόνο δεν πρέπει να έχει καμία ευκαιρία διακυβέρνησης αλλά αποτελεί μέγιστη απειλή αναταραχών.
Απειλή μεγαλύτερη ακόμη κι από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015, ρωτήστε και τον Τσίπρα…
Γιατί αλλιώς ο Κυριάκος θα απομείνει με τους πολυπληθείς Φραπέδες του και τις αφοσιωμένες Καλλιοπίτσες του, που δεν του φτάνουν ούτε για δήμαρχος στο Παλέρμο.
Εκτός κι αν εντελώς πεισιθανάτια θεωρήσουμε το σύνολο των Ελλήνων συντηρητικών ως εξαγορασμένα λαμόγια, ανίκανα να μετάσχουν σε καμία λύση εθνικής σωτηρίας.
Όμως το προ 11μήνου ανεπανάληπτο θέαμα (28-2-2025) οπουδήποτε ζούσε κι ανάσαινε ο Ελληνισμός, από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τα πέρατα του κόσμου, δεν έδειξε κάτι τέτοιο.
