Δημήτρης Αργυρός
Σε ένα μήνα ακριβώς κλείνουμε 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών. Ένα έγκλημα που έχει ως αιτίες την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, το ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών, την απαξίωση και την διάλυση του δημοσίου τομέα, την διαφθορά και τον ωχαδερφισμό καθώς και την καθεστωτική μαφία/ συμμορία που μας εξουσιάζει. Με την αντιπολίτευση, την υπάρχουσα αντιπολίτευση να έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες στο βαθμό που επιτρέπει ή ανέχεται να συμβαίνουν τα παραπάνω.
Κίνημα Τεμπών
Το έγκλημα των Τεμπών έγινε η αφορμή να ξεσπάσει η λαϊκή οργή και να εκφραστεί στο δρόμο η κρίση της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Στην πρωτοπορία αυτής της μαζικής κοινωνικής διαμαρτυρίας βρέθηκε ο σύλλογος των γονέων και των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών.
Μια πραγματικά αυθεντική κινηματική πρωτοπορία που απαιτούσε και απαιτεί πραγματικά να αποδοθεί δικαιοσύνη.Ηγετική μορφή αυτής της κινηματικής διαδικασίας αναδείχθηκε η Μαρία Καρυστιανού.
Η κορύφωση αλλά και η αρχή του τέλους της λαϊκής έκρηξης των Τεμπών καθώς και της κινηματικής πρωτοπορίας του συλλόγου γονέων και συγγενών υπήρξε ο περσινός κοινωνικός, λαϊκός και εργατικός σεισμός στις 28η Φλεβάρη.
Το ερώτημα
Εκείνη την μέρα ήταν τόσο μεγάλη η λαϊκή/ κοινωνική δυναμική των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που ένα χρόνο αργότερα μνημονεύεται με το ερώτημα: φέτος τι;
Η λαοθάλασσα της 28ης Φλεβάρη ήταν αλήθεια ότι γεννούσε το παρακάτω ερώτημα: Ύστερα από αυτό, πώς προχωρούμε; Ένα ερώτημα που αφορούσε κυρίως τις δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς. Άλλωστε οι υπόλοιπες δυνάμεις δεν ήθελαν εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο να διαδηλώνουν; Στήριξαν την 28η Φλεβάρη ως μια μαζική εκτόνωση και ύστερα έπραξαν τα δέοντα να μείνει σε αυτό το επίπεδο. Η απάντηση στο ερώτημα είτε από αδυναμία, είτε εσκεμμένα, είτε από φόβο δεν δόθηκε ποτέ. Και αυτή είναι και η τεράστια ευθύνη των δυνάμεων της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς.
Την ίδια αδυναμία απάντησης είχε και ο σύλλογος των γονέων και των συγγενών καθώς και η φωτισμένη ηγεσία της η Μ. Καρυστιανού. Αυτό που κατάφεραν όμως με απόλυτη επιτυχία είναι να κρατούν στην επικαιρότητα το ζήτημα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση την μαφιόζικη κυβέρνηση των δολοφόνων και των εγκληματιών.
Από το κίνημα στο κόμμα
Η αποτυχία όμως να δοθεί απάντηση στο ερώτημα : και τώρα τι, ύστερα από το κοινωνικό σεισμό της 28ης Φλεβάρη ήταν και η αιτία που στο μυαλό της Μ. Καρυστιανού γεννήθηκε(;) ή της το γέννησαν(;;) η επιθυμία να παίξει πολιτικό ρόλο. Καθώς ήταν φανερό ότι : Α) Το κινηματικό πεδίο είχε φτάσει στα όρια του. Β) Ο δικαστικός αγώνας δεν θα οδηγούσε πουθενά καθώς οι πολιτικοί υπεύθυνοι , πχ Καραμανλής κτλ καλυπτόταν νομοθετικά. Μόνο που αυτό το πλαίσιο δημιουργούσε ένα στενό ορίζοντα στο πολιτικό σχέδιο, στο τι ήθελε να κάνει η Μ.Καρυστιανού. Η διεκδίκηση μιας διαφάνειας και μιας πραγματικής δικαιοσύνης μοιάζουν με τις νεκρές καντιανές κατηγορικές προσταγές μέσα σε μια δυναμική ρέουσα διαλεκτική πραγματικότητα η οποία απαιτεί ριζοσπαστικές ή επαναστατικές αλλαγές. Και την Μ. Καρυστιανού ούτε για ριζοσπάστρια την κάνεις, πόσο μάλλον για επαναστάτρια, το εναντίον θα έλεγα.
Ο πραγματικός και ο πολιτικός χρόνος κύλησε από τότε. Και η μετάβαση από την επιθυμία να παίξει ένα πολιτικό ρόλο στην αναγγελία ενός κόμματος σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν αποτέλεσμα και μιας «εξωτερικής δράσης», με τους καθεστωτικούς «κήνσορες και θεράποντες» να έχουν βάλει το χεράκι τους, πείθοντάς την ότι δύναται να αποτελέσει την πολιτική εναλλακτική. Άλλωστε το πολιτικό κενό και η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης είναι εμφανής, αφού το 50% του εκλογικού σώματος απέχει συστηματικά.
Βέβαια την ίδια ακριβώς στιγμή της αναγγελίας του κόμματος της Μ. Καρυστιανού άρχισε και το πολιτικό «κόντεμά» της, και σε αυτό δεν φταίει μόνο η πολιτική της αφέλεια περί αμβλώσεων. Άλλωστε η πλειοψηφία αυτών που την «πέφτουν» στην Καρυστιανο στην πανδημία ήταν υπέρ της υποχρεωτικότητας των εμβολίων. Άρα, εκεί ήταν ενάντια στην σωματική ατομική αυτοδιάθεσή .
Η απάντηση της Καρυστιανού στις επικρίσεις ήταν ακόμη χειρότερη, βγαλμένη από τα εγχειρίδια παλαιοκομματισμού. Σε ένα όμως σημείο αυτής της απάντησης πολύ σωστά υποστηρίζει κάτι που όμως ισχύει για όλα τα καταπιεσμένα πλάσματα: «Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας».
Το πολιτικό «κόντεμά» της έχει ως στόχο τον μεγαλύτερο έλεγχο της, εάν επιθυμεί να παίξει πολιτικό ρόλο.
Συστημικά αντισυστημικό
Προσωπικά δεν έχω καμιά αυταπάτη για το κόμμα που ετοιμάζει η Μ. Καρυστιανού και δεν κάνω δίκη προθέσεων . Μιλώντας καθαρά πολιτικά δεν φοβούμαι ότι θα είναι ένα ακροδεξιό ή ένα Τραμπικό κόμμα, σίγουρα αριστερό δεν θα είναι, πόσο μάλλον ένα μαχόμενο λαϊκό αριστερό κόμμα που το έχει ανάγκη ο τόπος.
Το κόμμα που είναι στα σκαριά θα είναι ένα αντισυστημικά συστημικό κόμμα. Ένα αντισυστημικό κόμμα αναγκαίο για την αύξηση της δυναμικής του συστήματος.
Παρά το γεγονός πως ένα κόμμα είναι τμήμα της καθολικότητας, η πολιτική του απεύθυνση έχει ως στόχο να εκφράσει την καθολικότητα. Κάτι που αδυνατεί να τα καταφέρει ένα μαζικό πλειοψηφικό κίνημα, καθώς έχει συγκεκριμένες στοχεύσεις.
Φυσικά υπάρχουν και τέτοια κινήματα που αναγκαία οδηγούνται στην αδυσώπητη σύγκρουση με το σύστημα και αυτό δεν ήταν το κίνημα των Τεμπών, πόσο μάλλον η προσπάθεια της Καρυστιανού.
Αν ήταν κάτι άλλο
Σε κάθε περίπτωση, αν το κόμμα/κίνημα της Μ. Καρυστιανού ήθελε να είναι δυνητικά επικίνδυνο για το σύστημα δεν θα έπρεπε να ξεκινά από την γενικόλογη επίκληση στην καταπολέμηση της διαφθοράς και την απόδοση δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να ξεκινά από το πολιτικό εποικοδόμημα αλλά από την υλική οικονομική βάση.
Θα έπρεπε να θέσει ως προτεραιότητα ως μια μάχιμη πολιτική πρακτική: 1) Το κεντρικό δημοκρατικό προγραμματισμό από κάτω προς τα πάνω. Από τα εργατικά / λαϊκά συμβούλια στην κυβέρνησή τους. 2) Μια πραγματική ανοικτή λαϊκή διαβούλευση για το τι θα γίνει με την ΕΕ, το ευρώ, το ΝΑΤΟ, τις συμμαχίες. 3) Την κρατικοποίηση /κοινωνικοποίηση των βασικών πυλώνων της οικονομίας και της παραγωγής, κατά συνέπεια και των τραίνων. 4) Την ενίσχυση του πρωτογενή τομέα μέσω των πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών αλλά και των συνεταιριστικών εργοστασίων. 5) Την δημιουργία και στήριξη καταναλωτικών συνεταιρισμών και συνεταιριστικών σούπερ μάρκετ. 5) Την άμεση διαδικασία αποεμπορευματοποίησης των δημοσίων αγαθών, της υγείας, παιδείας, πολιτισμού και της νέας τεχνολογίας. 6) Τον συνεχή δημόσιο λαϊκό έλεγχο στο πώς λειτουργεί η δημόσια διοίκηση, η δικαιοσύνη αλλά και η κυβέρνηση.
Πρόκειται για μια πολιτική ατζέντα έξω και πέρα από αντισυστημικά συστημικά κόμματα, εδώ δεν το προτείνει η κοινοβουλευτική αριστερά, η Καρυστιανού θα το πρότεινε;
