Τάκης Λιδωρικιώτης

Πρωταγωνίστριες της τελευταίας διετίας στοιχειώνουν τον ύπνο του Πολυχρονεμένου κι ως γνωστόν οι εφιάλτες του Κυριάκου τρέφουν τις ελπίδες των Ελλήνων.

Καθοριστικός ήταν ο ρόλος της (κακής) τύχης στην υπόθεση της συνάντησής τους.

Αυτή που θα μπορούσε να λείπει κάλλιστα από την εξίσωση είναι η παιδίατρος κ. Καρυστιανού κι όχι τόσο η Ζωή που είναι μια πολιτική αρχηγός, ήδη δις εκτεθείσα, είναι τέως πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής από το 2012 ενώ είναι και κόρη του κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου.

Μόνη κι έρημη;

Η εμπειρία εξάλλου των προηγουμένων δύο έδειξε ότι ακόμη κι αν με κάποια απρόσμενη γιούργια καταληφθεί το κάστρο, η κεκτημένη ταχύτητα κι ο κατεστημένος τρόπος σκέψης των θεσμών θα πάρουν την ρεβάνς και θα εξουδετερώσουν τον ξενομπάτη-εισβολέα, φορτώνοντας του μάλιστα και τα προπατορικά τους αμαρτήματα.

Η ουρανοκατέβατη Νο3 επέλεξε μια ριζικότερη λύση, όπως το να ξεκινήσει εξ αρχής κάτι δικό της και να πορευτεί μοναχικά.

Το κίνητρο της μοναχικής διαδρομής μπορεί να αποδειχθεί ταπεινό ή όχι!

Μπορεί δηλαδή να είναι ενδεικτικό ανασφάλειας συναγελασμού με άλλους εμπειρότερους ή κι αποτέλεσμα ναρκισσισμού αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια τακτική αναβολή του ανοίγματος για μια επόμενη φάση, όταν δηλαδή οι βασικές ορίζουσές θα έχουν καθοριστεί από την ίδια. Ίσως θεωρεί αυτό που πέτυχε μέχρι τώρα, πολύ ευαίσθητο για να αντέξει του κόσμου την βοή.

Δεν πιστεύει σε μανιχαϊστικές απλοποιήσεις περί παλιού πολιτικού κόσμου-συνολικά απορριπτέου, απλώς κρίνει ότι μια πρόσμειξη μαζί του σήμερα μάλλον θα της αφαιρούσε παρά θα της προσέθετε.

Το γεγονός ότι η πολιτική της αφετηρία υπήρξε γνησιότερη από εκείνη των άλλων δύο, την προστάτεψε από τον άμεσο εγκλωβισμό της στο δίχτυ του παλιού, πράγμα που έπαθαν οι πορθητές του Σύριζα και του Δήμου Αθηναίων.

Η Καρυστιανού εξάλλου κανένα θώκο δεν κατέλαβε εξ απίνης, αντιθέτως … έχασε και την προεδρία του Συλλόγου, που η ίδια είχε καταφέρει ν’ αναδείξει σε πρωταγωνιστικό παράγοντα.

Δεν «απεκδύθη τον ρόλο της χαροκαμένης μάνας προκειμένου …» όπως διατείνονται διακεκριμένοι ταληροφονιάδες των ΜΜΕ γιατί δεν φορούσε κανένα κοστούμι ρόλου.

Αν κάτι «απεκδύθη» ήταν η θεσμική πανοπλία της Προέδρου του συλλόγου, πράγμα που λειτούργησε ως σύνθημα μαζικού λιντσαρίσματος κι όχι μόνο από τους περσινούς αλλά σχεδόν πανταχόθεν.

Ακροδεξιά;

Υπάρχει βέβαια το άλλοθι του πολιτικού κι ιδεολογικού στίγματος που άπαξ και δεν είναι του γούστου κανενός νομιμοποιείται να ψέλνει εξάψαλμους από ΜΜΕ που προφανώς χρηματοδοτούνται από αλύγιστους αγωνιστές της Αριστεράς, της Προόδου και της μαύρης κακομοιριάς.

Είναι πασίγνωστες οι διαδρομές από τα Εξάρχεια στον Εξάρχου. Θα υπερκεράσουν σε αθλιότητα την προηγούμενη γενιά κονδυλοφόρων που από την Εξόρμηση της Παρασκευής πέρασαν στην παρασκευή της διαπλοκής των καναλιών, όπου βυσσοδομούν και κερδοσκοπούν ακόμη.

Ο εμπαθής ψόγος όλων αυτών προς την Καρυστιανού, στους πολλούς ακούγεται ως γλυκός έπαινος.

Πέραν όμως της δημοσιογραφικής εξαρχείας των κάθε λογής ιδρυματισμένων υπάρχει κι η συγκινητική ομοφωνία της πολιτικής ότι η δημοκρατία μας κινδυνεύει τα μάλα από την ακροδεξιά-τραμπίστρια Καρυστιανού που τολμά να ακουμπά θέματα, όπως η κακή χρήση του δικαιώματος στην άμβλωση κι ο αδιαμφισβήτητος πατριωτισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Μάλιστα απέναντι σε αυτό το υβρίδιο Λεπέν-Μελόνι που βρήκε την ηλιόλουστη χώρα μας, πρώτο-πρώτο ανατρίχιασε το Μαξίμου των χουντο-υπουργών και της Ομάδας Αλητείας. Φανταστείτε πόσο επικίνδυνη πρέπει να είναι αυτή η Καρυστιανού για να αγανακτεί κι ο Γεωργιάδης…

Τι τρέμει ο μάγειρας;

Την απεχθάνονται τελικώς περισσότερο κι από την Ζωή που υποτίθεται ότι την ποδηγετούσε και τώρα λένε ότι απλώς πιάστηκε κορόιδο…

Γιατί την θεωρούν περισσότερο τέρας;

Γιατί η Ζωή ευτυχώς για αυτούς παραμένει αγριωπή κι όχι μειλίχια. Γιατί η Ζωή αναθερμαίνει φουλ τον αντισύριζα τρόμο, ενώ η άλλη διόλου. Γιατί η Ζωή αρκείται στο πρωτάθλημα των μικρών και δεν διεκδικεί την εξουσία ούτε καν την αξιωματική αντιπολίτευση.

Γιατί η Ζωή αφήνει στον Κυριάκο τον ενδιάμεσο ψηφοφόρο, που κρίνει τις εκλογικές μάχες.

Γιατί είναι πρωτοφανές το εύρος της απήχησης του μηνύματος Καρυστιανού για τιμωρία, κάθαρση κι ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος που βρίσκει απήχηση από τα λιβανιστήρια μέχρι τις μολότωφ…

Γιατί είναι η λύση εθνικής σωτηρίας σε μια έκρυθμη κατάσταση παρακμής κι όποιοι την αντιμετωπίζουν με το αριστερόμετρο, τους χρειάζεται βλακόμετρο.

Η Καρυστιανού φαίνεται να νιώθει πως έχει διασφαλίσει ηθικά την υποστήριξη των εξαγριωμένων και ήδη στοχεύει μια χαρά και στο δόξα πατρί της κυβερνητικής πελατείας.

Ακόμη κι αν χάσει μια μερίδα παραδοσιακών αριστερών που σκεφτόταν να την υποστηρίξουν – πράγμα που δεν νομίζω ότι πράγματι το σκόπευαν – θα διεκδικήσει τον περιζήτητο κ. Ενδιάμεσο!

Εκεί όπου ο Μητσοτάκης συνεχίζει να διακινεί αποκλειστικά την κιβδηλεία «κεντρώων μορφών», όπως οι Αγαπηδάκη-Τρολάκη, Λοβέρδος, Σκέρτσος, Γεραπετρίτης κοκ.

Θα ήταν θανάσιμο, αν τυχόν όλοι αυτοί που σήμερα βαρυγκωμούν με τον Μητσοτάκη αλλά φοβούνται περισσότερο το ενδεχόμενο να τους βρουν με τίποτε παραλίες κι άλλα χειρότερα, αίφνης δουν να ορθώνεται ως αντίπαλο δέος στην προϊούσα παρακμή μια ομοϊδεάτισσά τους!

Μια συντηρητική, αξιοπρεπής παρουσία που τους μιλά εκ βάθους καρδίας για θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια και προτάσσει την δικαιοσύνη και τον κολασμό των εγκληματιών, έχοντας προφανώς μαζί της όλα τα δίκια του κόσμου.

Επειγόντως πρέπει να πειστούν όλοι αυτοί ότι η Καρυστιανού είναι ψεκ και νούμερο περιωπής κι ας μην το δείχνει το πρόσωπο κι η διαδρομή της.

Θα παρουσιαστούν καταιγιστικά λοιπόν πλήθος κατασκευασμένες αποδείξεις από «την παραπαίουσα ευφυΐα και την λατρευτή των καναλιών φοβία» ως να ήταν η μεγάλη αδελφή της Λατινοπούλου, που όχι μόνο δεν πρέπει να έχει καμία ευκαιρία διακυβέρνησης αλλά αποτελεί μέγιστη απειλή αναταραχών.

Απειλή μεγαλύτερη ακόμη κι από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015, ρωτήστε και τον Τσίπρα…

Γιατί αλλιώς ο Κυριάκος θα απομείνει με τους πολυπληθείς Φραπέδες του και τις αφοσιωμένες Καλλιοπίτσες του, που δεν του φτάνουν ούτε για δήμαρχος στο Παλέρμο.

Εκτός κι αν εντελώς πεισιθανάτια θεωρήσουμε το σύνολο των Ελλήνων συντηρητικών ως εξαγορασμένα λαμόγια, ανίκανα να μετάσχουν σε καμία λύση εθνικής σωτηρίας.

Όμως το προ 11μήνου ανεπανάληπτο θέαμα (28-2-2025) οπουδήποτε ζούσε κι ανάσαινε ο Ελληνισμός, από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τα πέρατα του κόσμου, δεν έδειξε κάτι τέτοιο.

Δημήτρης Αργυρός

Σε ένα μήνα ακριβώς κλείνουμε 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών. Ένα έγκλημα που έχει ως αιτίες την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, το ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών, την απαξίωση και την διάλυση του δημοσίου τομέα, την διαφθορά και τον ωχαδερφισμό καθώς και την καθεστωτική  μαφία/ συμμορία που μας εξουσιάζει. Με την αντιπολίτευση, την υπάρχουσα  αντιπολίτευση να έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες στο βαθμό που επιτρέπει ή ανέχεται να συμβαίνουν τα παραπάνω.

Κίνημα Τεμπών

Το έγκλημα των Τεμπών  έγινε η αφορμή να ξεσπάσει η λαϊκή οργή και να εκφραστεί στο δρόμο η κρίση της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Στην πρωτοπορία αυτής της μαζικής κοινωνικής διαμαρτυρίας βρέθηκε ο σύλλογος των γονέων και των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών.

Μια πραγματικά αυθεντική κινηματική πρωτοπορία που απαιτούσε και απαιτεί πραγματικά να αποδοθεί δικαιοσύνη.Ηγετική μορφή αυτής της κινηματικής διαδικασίας αναδείχθηκε η Μαρία Καρυστιανού.

Η κορύφωση αλλά και η αρχή του τέλους της λαϊκής έκρηξης των Τεμπών καθώς και της κινηματικής πρωτοπορίας του συλλόγου γονέων και συγγενών υπήρξε ο περσινός  κοινωνικός, λαϊκός και εργατικός σεισμός στις 28^η Φλεβάρη.

Το ερώτημα

Εκείνη την μέρα ήταν τόσο μεγάλη η λαϊκή/ κοινωνική δυναμική των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που ένα χρόνο αργότερα μνημονεύεται με το ερώτημα: φέτος τι;

Η λαοθάλασσα της 28^ης Φλεβάρη ήταν αλήθεια ότι γεννούσε το παρακάτω ερώτημα: Ύστερα από αυτό, πώς προχωρούμε; Ένα ερώτημα που αφορούσε κυρίως τις δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς. Άλλωστε οι υπόλοιπες δυνάμεις δεν ήθελαν εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο να διαδηλώνουν; Στήριξαν την 28^η  Φλεβάρη ως μια μαζική εκτόνωση και ύστερα έπραξαν τα δέοντα να μείνει σε αυτό το επίπεδο. Η απάντηση στο ερώτημα είτε από αδυναμία, είτε εσκεμμένα, είτε από φόβο δεν δόθηκε ποτέ. Και αυτή είναι και η τεράστια ευθύνη των δυνάμεων της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς.

Την ίδια αδυναμία απάντησης είχε και ο σύλλογος των γονέων και των συγγενών καθώς και η φωτισμένη ηγεσία της η Μ. Καρυστιανού. Αυτό που κατάφεραν όμως με απόλυτη επιτυχία είναι να κρατούν στην επικαιρότητα το ζήτημα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση την μαφιόζικη κυβέρνηση των δολοφόνων και των εγκληματιών.

Από το κίνημα στο κόμμα

Η αποτυχία όμως να δοθεί απάντηση στο ερώτημα : και τώρα τι, ύστερα από το κοινωνικό σεισμό της 28^ης Φλεβάρη ήταν και η αιτία που στο μυαλό της Μ. Καρυστιανού  γεννήθηκε(;) ή της το γέννησαν(;;) η επιθυμία να παίξει πολιτικό ρόλο. Καθώς ήταν φανερό ότι : Α) Το κινηματικό πεδίο είχε φτάσει στα όρια του. Β) Ο δικαστικός αγώνας δεν θα οδηγούσε πουθενά καθώς οι πολιτικοί υπεύθυνοι , πχ Καραμανλής κτλ καλυπτόταν νομοθετικά. Μόνο που αυτό το πλαίσιο δημιουργούσε ένα στενό ορίζοντα στο πολιτικό σχέδιο, στο τι ήθελε να κάνει η Μ.Καρυστιανού. Η διεκδίκηση μιας διαφάνειας και μιας πραγματικής δικαιοσύνης μοιάζουν  με τις νεκρές  καντιανές κατηγορικές προσταγές μέσα σε μια δυναμική ρέουσα διαλεκτική  πραγματικότητα η οποία απαιτεί ριζοσπαστικές ή επαναστατικές αλλαγές. Και την Μ. Καρυστιανού ούτε για ριζοσπάστρια την κάνεις, πόσο μάλλον για επαναστάτρια, το εναντίον θα έλεγα.

Ο πραγματικός και ο πολιτικός χρόνος κύλησε από τότε. Και η  μετάβαση από την επιθυμία να παίξει ένα πολιτικό ρόλο στην αναγγελία ενός κόμματος σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν αποτέλεσμα και  μιας «εξωτερικής δράσης», με τους καθεστωτικούς «κήνσορες και θεράποντες» να έχουν βάλει το χεράκι τους, πείθοντάς την ότι δύναται να αποτελέσει την πολιτική εναλλακτική. Άλλωστε το πολιτικό κενό και η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης είναι εμφανής, αφού το 50% του εκλογικού σώματος απέχει συστηματικά.

Βέβαια την ίδια ακριβώς στιγμή της αναγγελίας του κόμματος της Μ. Καρυστιανού άρχισε και το πολιτικό «κόντεμά» της, και σε αυτό δεν φταίει μόνο η  πολιτική της αφέλεια περί αμβλώσεων. Άλλωστε η πλειοψηφία αυτών που την «πέφτουν» στην Καρυστιανο στην πανδημία ήταν υπέρ της υποχρεωτικότητας των εμβολίων. Άρα, εκεί ήταν ενάντια στην σωματική ατομική αυτοδιάθεσή .

Η απάντηση της Καρυστιανού στις επικρίσεις ήταν ακόμη χειρότερη, βγαλμένη από τα εγχειρίδια παλαιοκομματισμού. Σε ένα όμως σημείο αυτής της απάντησης πολύ σωστά υποστηρίζει κάτι που όμως ισχύει για όλα τα καταπιεσμένα πλάσματα: «Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική  μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας».

Το πολιτικό «κόντεμά» της  έχει ως στόχο τον μεγαλύτερο έλεγχο της, εάν επιθυμεί να παίξει πολιτικό ρόλο.

Συστημικά αντισυστημικό

Προσωπικά δεν έχω καμιά αυταπάτη για το κόμμα που ετοιμάζει η Μ. Καρυστιανού και  δεν κάνω δίκη προθέσεων . Μιλώντας καθαρά πολιτικά δεν φοβούμαι ότι θα είναι ένα ακροδεξιό ή ένα Τραμπικό κόμμα, σίγουρα αριστερό δεν θα είναι, πόσο μάλλον ένα μαχόμενο λαϊκό αριστερό κόμμα που το έχει ανάγκη ο τόπος.

Το κόμμα που είναι στα σκαριά θα είναι ένα αντισυστημικά συστημικό κόμμα. Ένα αντισυστημικό κόμμα αναγκαίο για την αύξηση της δυναμικής του συστήματος.

Παρά το γεγονός πως ένα κόμμα είναι τμήμα της καθολικότητας, η πολιτική του απεύθυνση έχει ως στόχο να εκφράσει την καθολικότητα. Κάτι που αδυνατεί να τα καταφέρει ένα μαζικό πλειοψηφικό κίνημα, καθώς έχει συγκεκριμένες στοχεύσεις.

Φυσικά υπάρχουν και τέτοια κινήματα που αναγκαία οδηγούνται στην αδυσώπητη σύγκρουση με το σύστημα και αυτό δεν ήταν το κίνημα των Τεμπών, πόσο μάλλον η προσπάθεια της Καρυστιανού.

Αν ήταν κάτι άλλο

Σε κάθε περίπτωση, αν το κόμμα/κίνημα της Μ. Καρυστιανού ήθελε να είναι δυνητικά επικίνδυνο για το σύστημα δεν θα έπρεπε  να  ξεκινά από την γενικόλογη επίκληση στην καταπολέμηση της διαφθοράς και την απόδοση δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να ξεκινά από το πολιτικό εποικοδόμημα αλλά από την υλική οικονομική βάση.

Θα έπρεπε να θέσει ως προτεραιότητα ως μια μάχιμη πολιτική πρακτική: 1) Το κεντρικό δημοκρατικό προγραμματισμό από κάτω προς τα πάνω. Από τα εργατικά / λαϊκά συμβούλια στην κυβέρνησή τους.  2) Μια πραγματική ανοικτή  λαϊκή διαβούλευση για το τι θα γίνει με την ΕΕ, το ευρώ, το ΝΑΤΟ, τις συμμαχίες. 3) Την κρατικοποίηση /κοινωνικοποίηση των βασικών πυλώνων της οικονομίας και της παραγωγής, κατά συνέπεια και των τραίνων.  4) Την ενίσχυση του πρωτογενή τομέα μέσω των  πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών αλλά και των συνεταιριστικών εργοστασίων. 5) Την δημιουργία και στήριξη καταναλωτικών συνεταιρισμών και συνεταιριστικών σούπερ μάρκετ. 5) Την άμεση διαδικασία  αποεμπορευματοποίησης των δημοσίων αγαθών, της υγείας, παιδείας, πολιτισμού και της νέας τεχνολογίας. 6) Τον συνεχή δημόσιο λαϊκό έλεγχο στο πώς λειτουργεί η δημόσια διοίκηση, η δικαιοσύνη αλλά και η κυβέρνηση.

Πρόκειται για μια πολιτική ατζέντα έξω και πέρα από αντισυστημικά συστημικά κόμματα, εδώ δεν το προτείνει η κοινοβουλευτική αριστερά, η Καρυστιανού θα το πρότεινε;

Δημήτρης Αργυρός

Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια ακόμη εξέγερση στο πολύπαθο Ιράν, ως απότελεσμα των  βαθιών οικονομικών και παραγωγικών προβλημάτων, λόγω και του εμπάρκου και των οικονομικών κυρώσεων.

Μια αυθόρμητη εξέγερση που όπως είναι φυσικό σε κάθε λαϊκή εξέγερση, πέρα από τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαδραματίζουν ρόλο στην εξέγερση, παίζουν ρόλο και αλλότριες δυνάμεις, όπως είναι οι πράκτορες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το τόνο όμως δεν το δίνουν οι τελευταίοι αλλά τα εξεγερμένα υποκείμενα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Είναι φανερό όμως ότι σε μεγάλο βαθμό το ισλαμικό μοντέλο του Ιράν δεν κινδυνεύει από την εξέγερση, όπως δεν κινδύνευσε και από τις προηγούμενες, συνεχίζοντας να έχει το ισλαμικό μοντέλο μια πλατιά κοινωνική  βάση.

Ας μην σκεφτόμαστε  σαν αμερικανάκια..

Δεν θα βγάλουμε άκρη και δεν θα κατανοήσουμε τι συμβαίνει, αν αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα από τα μάτια ενός δυτικού. Η πλειοψηφία των Ιρανών είτε ανέχεται είτε αντιπαθεί το εν λόγω πολιτικό μοντέλο πολύ περισσότερο όμως αντιπαθεί τους δυτικούς, τους αμερικάνους και τους Ιραηλινούς. Μια πιθανή επίθεση των ΗΠΑ στο όνομα των εξεγερμένων θα συσπείρωνε το ισλαμικό καθεστώς και θα απομόνωνε τους εξεγερμένους.

Η Ιρανική κοινωνία είναι μια πολύ αναπτυγμένη και μορφωμένη κοινωνία, ιδιαίτερα οι γυναίκες. Το Ιράν σε σχέση με τις άλλες μουσουλμανικές κοινωνίες είναι εξαιρετικά πιο δημοκρατική κοινωνία με αναπτυγμένα κοινωνικά δικαιώματα. Ακόμη και η υποχρεωτική αμφίεση των γυναικών έχει πλέον χαλαρώσει και σε συγκεκριμένες περιοχές δεν είναι υποχρεωτική.

Και όλα αυτά γιατί παρά το εκφυλισμό του συστήματος παραμένει μια χώρα που έχει βγει από μια μεγάλη λαϊκή, εργατική επανάσταση.

Η  Ιρανική επανάσταση του 1978-79

Μέχρι το 1979 το Ιράν το διοικούσε με ένα βάρβαρο δικτατορικό τρόπο ο Σάχης, υπηρετώντας τους ΒορειοΑμερικάνους και την άρχουσα τάξη, ιδιαίτερα τους κολλητούς του.

Ως αντίπαλοι του Σάχη βρέθηκαν:

Α) οι συντητικοί ισλαμιστές του Χομεϊνί. Σε αντίθεση με την αντιπολιτική στάση των σιιτών που αρνούνταν την εξουσία μέχρι να εμφανισθεί ο κεκρυμμένος 12 ιμάμης, ο Χομεϊνί έθεσε ως στόχο μια κυβέρνηση/εξουσία των σιιτών κληρικών.

Β) Οι ποοοδευτικοί, αριστεροί ισλαμιστές των Μουτζαχεντίν -ι Χαλκ (μαχητές του λαού) κάτω από την ηγεσία του Αλί Σαριατί. Σε αντίθεση με τον Χομεϊνί αυτοί αγωνίζονταν για μια δημοκρατική κοσμική διακυβέρνηση με λαϊκή σοσιαλιστική κυριαρχία και τον σιιτικό κλήρο σε ρόλο συμπαραστάτη και όχι κυρίαρχου.

Γ)Την αριστερά  είτε αυτού του πλέον ισχυρού (εκείνη την εποχή) κομμουνιστικού κόμματος στην περιοχή του Τουντέχ είτε της επαναστατικής αριστεράς. Η Ιρανική αριστερά αγωνίζονταν για ένα σοσιαλιστικό Ιράν, δίνοντας η κάθε μια συλλογικότητα διαφορετικό νόημα στην έννοια σοσιαλισμός.

Στο επίπεδο της κοινωνίας μέσα στα εργοστάσια είχαν αναπτυχθεί ισχυρά εργατικά συμβούλαια τα Shoras τα οποία υποτίμησε η αριστερά και κατέστειλε ο Χομεϊνί.

Για μια σειρά λόγους τόσο οι προοδευτικοί ισλαμιστές όσο και η αριστερά υπόταχθηκαν στο Χομεϊνί και μέσα στο πόλεμο Ιράκ-Ιράν το πλήρωσαν με διώξεις, φυλακίσεις και  τελικά με  εκτελέσεις. Ο πόλεμος Ιράκ-Ιράν βοήθησε το Χομεϊνί να ενισχύσει έναν ισλαμοεθνικιστικό λόγο, τοποθετώντας όσους διαφωνούν στους εχθρούς της πίστης και της πατρίδας, πόσο μάλλον όταν πήρε ως αφορμή το γεγονός της υποστήριξης του Ιράκ από τους αριστερούς ισλαμιστές των Μουτζαχεντίν -ι Χαλκ.

Από την αντεπανάσταση στο σήμερα

Η ιστορική πραγματικότητα δείχνει ότι η εξουσία του Χομεϊνί ήταν αποτέλεσμα της ήττας της επανάστασης, μια θερμιδώρ που έδωσε την εξουσία σε ένα «Βοναπάρτη»/Χομεϊνί.

Σε αυτό το σημείο όμως χρειάζεται μια προσοχή καθώς η πραγματικότητα είναι αρκούντως πιο πολύπλοκη και διαλεκτική.

Συνήθως κάθε αντεπαναστατική και Βοναπαρτίστικη εξουσία αφού καταστείλει τους αντιπάλους της ενσωματώνει μέρος του προγραμματος τους και το εφαρμόζει σαν δικό της.

Αυτό έπραξε και ο Χομεϊνί: Η εξουσία των σιιτών κληρικών μπασταρδεύτηκε με ένα είδους ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού, με τον τελευταίο λόγο φυσικά να τον έχουν οι κληρικοί. Αντί των εργατικών συμβουλίων είχαμε ισλαμικά εργατικά συμβούλια. Εκδήλωση ενός επιθετικού αντιαμερικανισμού και αντιιμπεριαλισμού, με την έμμεση στήριξη της κατάληψης της Βορειοαμερικανικής πρεσβείας. Δημιουργία προγραμμάτων για την άμεση ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, την αντιμετώπιση της φτώχειας και της υποανάπτυξης. Κοινωνικά προγράμματα που οδήγησαν στην μόρφωση και στις σπουδές την πλειοψηφία των νεαρών Ιρανών και Ιρανίδων, που αποτελούν σήμερα την βάση της αμφισβήτησης του μοντέλου της ισλαμικής δημοκρατίας. Εξαγωγή της ισλαμικής επανάστασης που, άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε αποτυχημένα, ενίσχυσε τους παλαιστίνιους. Στην εξωτερική πολιτική ένας συνδιασμός ριζοσπαστισμού και πραγματισμού, με τον τελευταίο να μην αποτελεί λύση, λόγω της πολιτικής των ΗΠΑ, που επιθυμούν την κατάρευση της ισλαμικής σιιτικής εξουσίας.

Ενώ την ίδια στιγμή Κίνα και Ρωσία επιθυμούν ένα αντιαμερικανικό καθεστώς στο Ιράν, παραμένοντας ανοικτό όμως  το ζήτημα πόσο και πώς μπορούν να βοηθήσουν την Ιρανική ισλαμική εξουσία.

Τα καθήκοντά μας

Παραμένει το ίδιο ανοικτό το ζήτημα, ποια πρέπει να είναι η στάση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών. Ενας σχετικός διάλογος για να μην πω πολεμική υφίσταται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αποτελεί δικαίωμα και καθήκον του Ιρανικού λαού να αποφασίσει με όποιο τρόπο επιθυμεί για το μέλλον της χώρας του, ακόμη και με εξέγερση ή επανάσταση. Και εμείς στηρίζουμε τις επιλογές του Ιρανικού λαού.

Στηρίζουμε το Ιράν και το Ιρανικό λαό απέναντι στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Και αυτό σημαίνει διαρκής, ριζοσπαστικός λαικός αγώνας ενάντια στην κυβερνησή μας, την συμμαχία της με ΗΠΑ και Ισραήλ. Απαιτώντας άμεση έξοδο από το ΝΑΤΟ και άμεση  αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους. Καμιά συμμετοχή της χώρας μας σε ενδεχόμενο κτύπημα των ΗΠΑ στο Ιράν.

Ο Τάκης Λιδωρικιώτης σχολιάζει τις πολιτικές εξελίξεις

Για κάθε έναν που πιστεύει ότι η χώρα πάει προς την σωστή κατεύθυνση υπάρχουν ήδη τρεις που πιστεύουν το αντίθετο!

Είναι η λαιμητόμος του 25% , που πλησιάζει επικίνδυνα για την Ν.Δ.!

Στην έρευνα της Metron Analysis (MEGA) η ΝΔ εμφανίζει πρόθεση 21% κι εκτίμηση 27%. Η πτώση κάτω από το 25% μόνο απίθανη δεν θεωρείται, όταν μάλιστα εκκρεμεί κι η εμφάνιση του δήμιου…

Μαζί με το «bonus εδρών», που το πρώτο κόμμα λαμβάνει μόνο εφόσον υπερβεί το 25%, χάνεται κι η τελευταία ελπίδα της ΝΔ για εξουσία.

Κι ο δήμιος δεν είναι άλλος από τον κ. Αντ. Σαμαρά, ο οποίος προτίθεται να της αφαιρέσει ακριβώς το αναγκαίο προς τούτο ποσοστό και μάλιστα στην πιο κρίσιμη θέση του πολιτικού φάσματος, δηλαδή στο ευάλωτο πλευρό του μητσοτακισμού προς τον εν δυνάμει τραμπισμό.

Θα της μείνει έτσι, ως μόνη παρηγοριά, το χαμηλό ποσοστό του δεύτερου (ΠΑΣΟΚ 14%) που κι αυτός δείχνει πλέον προθυμία στο να διευρυνθεί Κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Πρακτικές συνέπειες

Το σενάριο <25% θα σημάνει μια απότομη μετάπτωση από τις 110 έδρες ΝΔ, περίπου στις 80 και σε μια τέτοια περίπτωση, γίνεται εφικτή η συγκρότηση κυβερνητικής πλειοψηφίας ερήμην του πρώτου κόμματος, κάτι που με τα σημερινά δεδομένα (ΝΔ~ 120 έδρες) πρακτικώς αποκλείεται.

Η νέα δυνατότητα θα επιταχύνει εξελίξεις στο χώρο της Αντιπολίτευσης.

Το επιχείρημα ΤΙΝΑ (there is no alternative) είχε κεντρομόλο δράση το 2023 και πρόσθεσε στην ΝΔ σχεδόν 10%. Εκλείπει, τουλάχιστον ενόψει της πρώτης κάλπης κι αυτό θα προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις δίνοντας στην κάλπη χαρακτηριστικά κάλπης Ευρωεκλογών.

Πολλοί νεοδημοκράτες έχουν παραιτηθεί ήδη από κάθε ελπίδα επανεκλογής ενώ καμιά πενηνταριά άλλοι παραμένουν απαθείς, ως εξασφαλισμένοι (κυρίως εκλεκτοί της Οικογενείας).

Μια απότομη συρρίκνωση των εκλόγιμων θα περιορίσει δραματικά το πλήθος αυτών που θα μπουν στην μάχη με ισχυρό προσωπικό κίνητρο. Τα πρόσωπα που θα περιθωριοποιηθούν αυτόματα είναι οι απέλπιδες που περιφέρονται σήμερα στα κανάλια ή ξεφτιλίζονται στις εξεταστικές.

Οι τάλανες δίνουν προσωπική μάχη διάσωσης, που στο σενάριο <25% χάνει κάθε νόημα. Το ηθικό και η ευταξία του στρατεύματος θα θιγούν ανεπανόρθωτα.

Όλα ανοιχτά

Το κυριότερο ενδεχόμενο που εκκρεμεί δεν είναι το εικαζόμενο τραμπικό κόμμα Σαμαρά, που θα ανακοινωθεί ακριβώς όταν ο Μητσοτάκης θα βρίσκεται επί ξηρού ακμής (λίγο άνω του 25%) και τότε θα του δώσει την χαριστική βολή.

Δεν είναι ούτε το κόμμα Τσίπρα που αποτελεί μεν κι αυτό μια σημαντική εξέλιξη αλλά εντός υφισταμένου πλαισίου.

Σπεύδει μάλλον να μετάσχει στο ετήσιο πολιτικό μνημόσυνο του Κώστα Σημίτη.

Πέραν δηλαδή των παραδοσιακών κληρονόμων στο ΠΑΣΟΚ (Νίκου Χριστοδουλάκη-Διαμαντοπούλου-Ανδρουλάκη), προσέρχονται θρασείς και οι μηδίσαντες εκσυγχρονιστές με σημαιοφόρο τους τον νέο πρόεδρο του Eurogroup Πιερρακάκη και δυναμική πολυμελή συνοδεία (Λιβάνιος, Σκέρτσος, Θεμιστοκλέους κοκ) Αυτούς συναντά πλέον κι ο ριζοσπαστικός εκσυγχρονισμός των Λιάκων, του Χουλιαράκη και της οικογένειας Κουτεντάκη (Ίδρυμα Τσίπρα).

Ενώ σχεδόν όλο το πολιτικό apparat διαγκωνίζεται πλέον για την κοινή σημιτική κληρονομιά, στον αντίποδα το λαϊκό ακροατήριο καμία νοσταλγία δεν αισθάνεται για την σχετική πολιτική παράδοση.

Αντιθέτως, ανατρεπτικό νέο ενδεχόμενο είναι η εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού.

Αυτό θα αλλάξει ριζικά τον χάρτη, κατεβάζοντας από την κερκίδα στο γήπεδο εκατομμύρια απέχοντες ή και διαμαρτυρόμενους που μέχρι σήμερα διασπείρονται σε όλο το εκλογικό φάσμα.

Κάτι τέτοιο θα κάνει τα ποσοστά των σημερινών δημοσκοπήσεων να ακούγονται αστεία.

Κανόνας και εξαιρέσεις

Οι επιπτώσεις των επωάσεων είναι ήδη εξοντωτικές για πολλούς υφιστάμενους σχηματισμούς.

Πέντε εξ αυτών έχουν ήδη περιέλθει σς ανυποληψία ή έστω τρίζουν επικινδύνως λόγω των κινήσεων των τέως.

Αυτό αφορά εξ ευωνύμων στα κόμματα του εξώστη (Συριζα, ΝεΑρ) αλλά και στο Κίνημα Δημοκρατίας κι…αυτοχειρίας.

Αυτό το τελευταίο εξατμίζεται (απώλεια των μισών του δυνάμεων μέσα σε έναν μήνα) κάτω από τα συνεχή δολοφονικά χτυπήματα του επικεφαλής του.

Την μια δηλώνει στα ξεκούδουνα προθυμία συνεργασίας με την Δεξιά και την άλλη κηρύττει δίμηνο διαλογισμό για το αν θα κλείσει όσο ο ίδιος θα λείπει που αλλού, σε διακοπές.

Παρομοίως εκ δεξιών Φωνή λογικής και ΝΙΚΗ διεμβολίζονται από την ατζέντα Σαμαρά.

Εξαιρούνται, προς το παρόν άλλα 3-4 κόμματα:

α) ΚΚΕ: Παραδοσιακός αρνητής της γοητείας της εξουσίας, κεφαλαιοποιεί τα κέρδη του περισσότερο σε σωματεία, Ομοσπονδίες, νεολαία, μπλόκα, αυτοδιοίκηση κοκ παρά στις δημοσκοπήσεις.

β) Τα προσωποπαγή σχήματα ΛΥΣΗ και ΠΛΕΥΣΗ τροφοδοτούνται ευθέως από την αναμπουμπούλα χωρίς να επενδύουν ουδόλως σε συλλογική συγκρότηση ή σε προγραμματική αντιπολίτευση.

γ) Μια υβριδική κατάσταση θεωρείται το ΜεΡΑ-25 που είναι ασαφές αν θα βρεθεί στους κερδισμένους ή στους χαμένους.

Ίσως όμως κι αυτοί οι τέσσερις που θρέφονται προσώρας από τον αντισυστημισμό, να τρέμουν την κάθοδο της κ Καρυστιανού. ‘Αμα τη εμφανίσει, θα εγκατασταθεί δια μιας στην πρώτη θέση οπότε θα ασκήσει και στην δική τους πελατεία ακατανίκητο έλξη.

Τάκης Λιδωρικιώτης

Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραγματευτάδες!

Επισπεύδων των τραμποδρομιών ο τιποτόφρων Γεωργιάδης που έχει αλλάξει mood και ξέχασε ότι έκανε τον απουσιολόγο των «Φροντιστηρίων Σκέρτζου» κατά το κομματικό μασάζ για την υπερψήφιση του νόμου περί γάμου ομoφυλοφίλων. Πάντως ο Τραμπ, ως πολιτικό φαινόμενο μεγάλης πολιτικής αντοχής, δεν προέκυψε με επικοινωνιακές σαχλαμαρίτσες. Κι από την σκοπιά των τραμπιστών, που δεν συμμερίζομαι, η υπόθεσή αυτή αποτελεί μια κιβδηλία.

Μνημείο και ιστορία

Ένας θηρευτής εντυπώσεων λογικά δεν ενδιαφέρεται να μάθει ιστορία. Ο Βενιζέλος κατά το μεσοπόλεμο άλλαξε τελείως το τοπίο του λόφου επί των οποίων οι Βαυαροί είχαν οικοδομήσει το Ανάκτορο, έτσι ώστε να φαίνεται αναδρομικά ως η Βουλή να επικάθητο εξ αρχής στον επίπεδο χώρο που μνημειακά τιμά τις θυσίες του λαού. Αν τυχόν ήθελε την αποκοπή του και την προστασία του από την δημόσια ζωή, τότε δεν θα επέλεγε για το κενοτάφιο το κέντρο της πόλης αλλά θα χωροθετούσε με διαφορετικά κριτήρια, παρεμφερή με εκείνα ενός νεκροταφείου.

Δεν ξέρει όμως από Βενιζέλο ούτε κι ενδιαφέρεται να μάθει. Είναι κωμικοτραγικό να εμπλέκονται οι ΕΔ με τις όποιες ανάγκες των δελφινομαχιών. Είναι επίσης ανάρμοστο ένας Πρωθυπουργός ν’ αποδεικνύεται τόσο μικροπρεπής, βιώνοντας ως προσωπική του ήττα τον αγώνα του Ρούτσι. Έδειξε έτσι ότι δεν ξέρει να χάνει ακόμη κι όταν πρόκειται για ένα τραγικό πρόσωπο που έχει χάσει το παιδί του με ευθύνη πολλών κρατικών λειτουργών άρα κατά βάθος και του ιδίου.

Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια

Υπάρχουν αρκετοί που ιδεολογικά αποδέχονται το τρίπτυχο «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» παρά τον διασυρμό που επιφύλαξε στο εν λόγω τρίπτυχο η χούντα των γελοίων. Αυτόν τον κόσμο η ΝΔ θεωρεί ότι λίγο ή πολύ τον έχει στο χέρι ό,τι και να γίνει.

Τι είναι όμως περισσότερο οικογένεια από την στάση του πατέρα Ρούτσι και της συζύγου του που του παραστεκόταν νυχθημερόν ή από τον αδελφό του νεκρού Ντένις που δημιούργησε το τεράστιας έκτασης «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ» μέσα στα σπαρτά κι ορατό από πολύ ψηλά; Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της οικογενειακής αλληλεγγύης που αξιακά δηλώνει ότι προασπίζει η ΝΔ. Στην θεωρία όμως μόνον γιατί στην πράξη εκφράζεται από τις απρέπειες Γεωργιάδη-Πορτοσάλτε και ΣΙΑ

Θρησκεία; τι δείχνει περισσότερη θρησκεία από την εικόνα καταλαγής του Ιερώνυμου στα «τσαντίρια» του Συντάγματος;

Πατρίδα; Ποια πατρίδα από όσους εργαλειοποιούν αδίστακτα το κενοτάφιο του άγνωστου Στρατιώτη; ‘Οσοι κάνουν βαθιές υποκλίσεις στον Ερντογάν εμπλέκουν αδίστακτα τις ΕΔ, αναθέτοντας τους καθήκοντα στρατοχωροφυλακής και μοιράζοντας απορρυπαντικά στην Προεδρική Φρουρά

Αυτός είναι κι ο λόγος των τόσων διαφοροποιήσεων από βουλευτές της πλειοψηφίας και μπράβο τους που αφουγκράζονται έστω τον δικό τους κόσμο. Ούτε πατρίς-ούτε θρησκεία-ούτε οικογένεια βλέπουν να υπάρχει πουθενά εδώ.

Στην θέση των αξιών του συντηρητικού ανθρώπου συναντάμε μόνο τον κυνισμό των πλέον τιποτοφρόνων υπουργών . Και τις εξυπνάδες των γνωστών κύκλων του Μαξίμου που διέκριναν μια ευκαιρία να κλείσουν το μάτι σε ανθρώπους που έχουν πάρει αποστάσεις και να ενοχοποιήσουν προκαταβολικά την αντιπολίτευση για τυχόν μελλοντικά επεισόδια. Λες κι οι συντηρητικοί άνθρωποι με εθνικές αγωνίες είναι ηλίθιοι και θα παρηγορηθούν με τον λεβέντη που δεν φέρνει μεν τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο αλλά τουλάχιστον έφερε τα 12 μέτρα από τους τσολιάδες στην πάνω Πλατεία

Ενώ σαν κράτος μας εμπαίζουν ακόμη κι οι φύλαρχοι της Αφρικής, ενώ οι πιο υψηλοί συνομιλητές του Πρωθυπουργού είναι οι Αζέροι κι ο Τζολάνι, ενώ τσαμπουκαλευόμαστε αποκλειστικά στους Κύπριους, τώρα που ο Τραμπ εκδηλώνει σε κάθε ευκαιρία επιδεικτικά τα άνισα αισθήματα του για τους ηγέτες της περιοχής μας, ποιόν προσπαθούν να κοροιδέψουν; Όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τα μούτρα του λέει μια παιδική έκφραση αλλά κι … ο κ Σαμαράς.

Ύστερη λατινοποίηση της ευτέλειας

Νομοθετούν με πρωτοφανή ευτέλεια, λες κι έχουν αποφασίσει την λατινοποίηση της ΝΔ Αν τυχόν δεν προσχωρήσει η Λατινοπούλου στην ΝΔ, σίγουρα θα προσχωρήσει η ΝΔ στην Λατινοπούλου. Η ευτέλεια της παρακμής και του κακού τέλους εκφράζεται σε κάθε ευκαιρία εντυπωσιοθηρίας.

Σε διπλανή αίθουσα ο Γεωργιάδης φέρνει διάταξη φωτογραφική για την κ Ματίνα Παγώνη. Όταν ο αρχηγός κάνει λατινοποίηση, γιατί να μην κάνει κι ο υπαρχηγός ματινοποίηση του νομοθετικού έργου; Αλλά αυτές είναι ξεκάθαρα συμπεριφορές ύστερης περιόδου. Λίγο πριν την οριστική αποχώρηση είναι κανείς ριζικά αδιάφορος για το τι εντυπώσεις αφήνει.

Κάπου περιφέρονται ως τραγικοί μελλοθάνατοι κι οι βουλευτές της συμπολίτευσης. Δεν τους αρκεί που γίνονται απολογητές υπουργών (Καραμανλής, Τριαντόπουλος, Βορίδης, Αυγενάκης, Μυλωνάκης).

Δεν τους φτάνει που οι υπόλοιποι υπουργοί τους συμπεριφέρονται ως επειγόμενοι-απερχόμενοι. Αυτοί πρέπει να υποδύονται ότι φυλάγουν Θερμοπύλες.

Τις «Θερμοπύλες» του Φραπέ και της Καλλιόπης με την Φεράρι.

Δημήτρης Αργυρός

Ας μου επιτραπεί να σχολιάσω  δυο στιγμιότυπα της  συγκυρίας σε συγχορδία. Στο πρώτο κτύπο έχουμε τον υψηλό τόνο ενός πλανητάρχη, στο δεύτερο κτύπο τον χαμηλό τόνο του ηγέτη ενός νέου προτεκτοράτου των ΗΠΑ/ΕΕ/ΙΣΡΑΗΛ.

Στιγμιότυπο πρώτο: Η “Ειρήνη” του Τραμπ

Ο Τραμπ στην Αίγυπτο κομπάζει με το γνωστό του ύφος και ήθος ότι έφερε ειρήνη στην Μέση Ανατολή. Μια ειρήνη στα μέτρα των σιωνιστών, δίχως ένα χρονοδιάγραμμα της δημιουργίας ενός Παλαιστινιακού κράτους.  Μια εύθραυστη ειρήνη που ήδη παραβιάζεται από τους Ισραηλινούς.

Ο Τραμπ είναι ένας ιδιόρρυθμος ακροδεξιός, που σκέφτεται και δρα ως επιχειρηματίας. Ως επιχειρηματίας  μιλά στους σιωνιστές Ισραηλινούς. Τα βρίσκεται με τους Άραβες του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου (ενώ τους έχει ήδη αγορασμένους ) καθώς και με την Τουρκία του αγαπημένου του φίλου Ερντογάν. Και τους κάνει συνεταίρους στο επιχειρηματικό σχέδιο «Γάζα». Κατά αυτόν τον τρόπο θα ελέγξει και την Χαμάς που είτε οι Άραβες και οι Τούρκοι την ενισχύουν ή και την ελέγχουν.

Για ένα Αμερικανό επιχειρηματία που όλα πουλιούνται και αγοράζονται πρόκειται για μια εντελώς κυνική και σωστή σκέψη. Δεν υπολογίζει όμως καθόλου τους ανθρώπους στη Γάζα. Οι επιλογές που προσφέρει στους Παλαιστίνιους το επιχειρηματικό σχέδιο «Γάζα» είναι η μισθωτή σκλαβιά ή η προσφυγιά. Βέβαια, καμιά Αραβική χώρα δεν θέλει αυτούς τους ανυπότακτους ανθρώπους και είναι απολύτως φυσικό: Δεν βάζεις αντάρτες μέσα στο σπίτι σου, γρήγορα θα στα κάνουν «γη Μαδιάμ».

Η Χαμάς δεν είναι το  πιόνι του Κατάρ και της Τουρκίας. Η Χαμάς, αν έγινε αυτό που είναι δεν ήταν επειδή είχε από πίσω της το Κατάρ και το Ιράν, που ισχύει σε ένα βαθμό. Έγινε γιατί έκφρασε και εκπροσώπευσε τους  “φυλακισμένους” της πιο μεγάλης ανοικτής φυλακής στο κόσμο, της Γάζας. Κατά κάποιο τρόπο η  7η Οκτωβρίου ήταν  μια αιματηρή απόδραση των “φυλακισμένων” της φυλακής της Γάζας.

Η Χαμάς έγινε αυτό που είναι, γιατί ακολουθώντας τον  ισλαμιστή “Τσε Γκεβάρα” Αλ-Κασάμ της μεγάλης εξέγερσης των Αράβων της Παλαιστίνης το 1936, άνοιξε τις αγκαλιές της στα πλέον καταπιεσμένα στρώματα της τεράστιας “φυλακής” της Γάζας. Εκπροσωπώντας μια μαχόμενη εκδοχή ενός ταξικού  σουνιτισμού, όπως στο Λίβανο η Χεζμπολάχ, εκφράζει έναν ταξικό σιιτισμό. Ας σημειωθεί -όχι τυχαία – ότι  Αλ-Κασάμ ονομάζεται ο στρατιωτικός βραχίονας της Χαμάς.

Με την «ειρήνη» του Τραμπ οι “φυλακισμένοι” και η φτωχολογιά της Γάζας πάρα την αιματηρή τους θυσία, μένουν και πάλι στο αέρα. Και γρήγορα είτε θα ξαναβρούν την  Χαμάς (όχι πως την έχουν χάσει ),  είτε θα φτιάξουν μια άλλη.

Αν ήθελε μια πραγματική λύση ο Τραμπ αλλά και οι Ισραηλινοί  σιωνιστές, θα άνοιγαν μια πραγματική συζήτηση για την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ, αναστέλλοντας κάθε σκέψη και δράση περαιτέρω αποικισμών που περιορίζουν το χώρο των Παλαιστινίων της δυτικής  όχθης.

Αν ήθελαν μια ουσιαστική λύση ο Τραμπ και οι Ισραηλινοί σιωνιστές, θα απελευθέρωναν τον Μαρουάν Μπαργκούτι.  Ο Μπαργκούτι είναι ένας φυλακισμένος ηγέτης των Παλαιστινίων και της Φατάχ του Αραφάτ, ο Μπαργκούτι προοριζόταν να αναλάβει την ηγεσία της Φατάχ και της plo, της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ο Μπαργκούτι είναι ο μόνος  που θα μπορούσε να ενώσει τους Παλαιστίνιους (το έχει κάνει στις φυλακές) και να υπερβεί όλες  τις πτέρυγες του Παλαιστινιακού λαού. Μόνο που όπως είναι λογικό αυτό δεν το θέλει ούτε ο Τραμπ, ούτε οι Ισραηλινοί και κρατούν το Μπαργκούτι στην φυλακή.

Όπως και να έχει η ειρήνη, η πραγματική ειρήνη βρίσκεται πολύ μακριά και οι Παλαιστίνιοι θα συνεχίζουν να «σηκώνουν τον σταυρό τους» ανεβαίνοντας τον «Γολγοθά» τους.

Παραμένοντας ταυτόχρονα ένα πρότυπο αγωνιστικότητας για κάθε αγωνιζόμενο λαό.

Στιγμιότυπο δεύτερο: ο «άγνωστος στρατιώτης» του Μητσοτάκη

Ο Έλληνας Τραμπ (δίχως το ταλέντο του πλανητάρχη και μάλλον δίχως ο ίδιος Τραμπ να τον έχει περί πολλού), αφού τον «τάπωσε» ο χαροκαμένος πατέρας των Τεμπών και  το κίνημα αλληλεγγύης, είπε να πάρει το αίμα του πίσω.

Ως αφορμή του γεγονότος ότι ο χώρος της απεργίας πείνας του Π.Ρούτσι ήταν ο  «άγνωστος στρατιώτης» απαγορεύει τις συγκεντρώσεις στο εν λόγω χώρο , μεταφέροντας την αρμοδιότητα του χώρου στο υπουργείο Άμυνας, χαϊδεύοντας με αυτό τον τρόπο το ακροδεξιό ακροατήριο.

Όταν το πρωτο-ανακοίνωσε ήταν κάπως   συγχυσμένο, αν εννοούσε ότι θα κατέβαζε το στρατό για να φυλάει το χώρο αλά Τραμπ. Λίγο αργότερα διευκρίνισε ότι την φύλαξη του χώρου συνεχίζει να την έχει η αστυνομία.

Το νόημα παραμένει : Δεν θα είναι νόμιμες οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο χώρο του «αγνώστου στρατιώτη». Λες και υπάρχει τόπος και χώρος που είναι αντικειμενικά άβατο ή ιερός και έξω από τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Λες και η κοινωνική και πολιτική διαπάλη έχει χωρικά στεγανά.

Ας σημειωθεί ότι στον χώρο του «αγνώστου στρατιώτη» είναι γραμμένα τα ονόματα των νεκρών των Τεμπών.Για να δούμε, θα τολμήσει η κυβέρνηση να τα σβήσει; Ή μήπως ο Μητσοτάκης θα ρίξει την ευθύνη στον υπουργό Αμύνης, τον Δένδια που τυγχάνει να είναι ο εσωτερικός  ανταγωνιστής του;

Υποκειμενικά όλα τα παραπάνω  καθορίζονται από τα πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια: Κατά συνέπεια ο Μητσοτάκης ως ένας  τραμπικός ακροδεξιός από την δική του πλευρά έχει δίκιο. Όπως αντίστοιχα έχουν δίκιο αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο από την δική τους ιδεολογική και πολιτική οπτική.Και αυτό που τελικά δημιουργεί το αντικειμενικό δίκαιο είναι η δύναμη  της μιας ή της άλλης ιδεολογικής/πολιτικής πτέρυγας να επιβάλει την ισχύ της.

Την παραμονή της γενικής απεργίας της  14^ηςΟκτώβρη  ο Έλληνας Τραμπ, μέσου του εξίσου τραμπικού πρύτανη του πολυτεχνείου, στέλνει την νύκτα και συλλαμβάνει φοιτητές και φοιτήτριες που έκαναν κατάληψη, την οποία είχε αποφασίσει η μαζική  γενική συνέλευση τους.

Ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα υπουργοί του ήθους και του ύφους Άδωνι είχαν στοχοποιήσει τις δυνάμεις της κομμουνιστικής απελευθέρωσης ,τμήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι κάπως περιθωριακή στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό αλλά είναι υπαρκτή και δυναμική στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Ανάμεσα στους συλληφθέντες βρίσκονται μέλη της κομμουνιστικής απελευθέρωσης και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι ολοφάνερο ότι η ακροδεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη από την μια θέλει να παίξει το αντικομουνιστικό χαρτί, χαϊδεύοντας τα ακροδεξιά ακροατήρια, ενώ  από την άλλη  τρέμει την κοινωνική αντιπολίτευση που γίνεται στο δρόμο και στα κοινωνικά κινήματα.

Φοβάται ένα αγωνιζόμενο λαό στο δρόμο και όχι τον Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ.

Δημήτρης Αργυρός

Αυτές τις μέρες η κυβέρνηση του Ισραήλ (ως Ναζί) επιδιώκει έναν μαζικό εξανδραποδισμό των Παλαιστινίων της Γάζας. Και αυτό στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, έχοντας ως πολύτιμο-αλλά όχι αποκλειστικό-σύμμαχο τις ΗΠΑ του μετα(νεο)φασίστα Τραμπ.

Ο διωγμός των Παλαιστινίων όμως δεν θα σταματήσει στην Γάζα: Είναι ολοφάνερο ότι ύστερα από την Γάζα έχει σειρά η δυτική όχθη του Ιορδάνη. Η αυτόνομη περιοχή που διοικείται από τους Παλαιστίνιους «Τσολάκογλου/Ράλληδες»(«γερμανοτσολιάδες). Με αλλά λόγια από τον Αμπάς, την Παλαιστινιακή ολιγαρχία και την πλέον υποταγμένη  PLO.

Αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους

Στο πλαίσιο αυτών  των τόσων  αρνητικών συνθηκών για το Παλαιστινιακό αγώνα μοιάζει  με ανέκδοτο η ανακοίνωση της αναγνώρισης ενός Παλαιστινιακού κράτους από μια σειρά Ευρωπαϊκών χωρών, πιο σημαντική από την Μεγάλη Βρετανία και μια σειρά χωρών της Βρετανικής κοινοπολιτείας.

Η εν λόγω αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους αποτελεί το προϊόν των κοινωνικών πιέσεων μπροστά στο δράμα της  γενοκτονίας στην Γάζα. Και σίγουρα μέσα σε αυτή την μαυρίλα αποτελεί μια ηθική νίκη για τους Παλαιστίνιους και μία πίεση στο Ισραήλ

Η  αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους όμως δεν φτάνει για να σταματήσει το κράτος που δολοφονεί δίχως αιδώ τους Παλαιστίνιους.

Αποτελούν αναγκαιότητα για την ανθρωπότητα πιο ριζικά μέτρα ενάντια στο κράτος τρομοκράτη.

Για να μπλοκάρουμε την τρομοκρατική Ισραηλινή μηχανή χρειάζεται μια πιο ενεργητική πολιτική που θα το απομονώσει και θα το πονέσει οικονομικά και γεωπολιτικά.Ή ακόμη πιο ριζοσπαστικά χρειάζεται  μια πολεμική εκστρατεία εναντίον του Ισραήλ, όπως προτείνει ο πρόεδρος της Κολομβίας.

Αν το δούμε και ιστορικά, κάπως  έτσι σώθηκε και η  Ελλάδα από τα νύχια του Ιμπραήμ. Σε  μια περίοδο που ο τελευταίος είχε σχεδόν συντρίψει τις εστίες της επανάστασης στην Ελλάδα.

Σε αντίθεση με σήμερα, εκείνη την περίοδο  τις αποικιοκρατικές δυνάμεις της περιοχής βόλευε μια «ανεξάρτητη»Ελλάδα που θα ήταν ένα προτεκτοράτο τους και μια Οθωμανική Αυτοκρατορία υπό διάλυση.

Ενώ σήμερα δυστυχώς οι ενδείξεις δεν δείχνουν το ίδιο σε σχέση με το Ισραήλ. Καθοριστικό ρόλο παίζει, όπως είπαμε, η στήριξη των ΗΠΑ στο σιωνιστικό Ισραήλ.

Αλλά ακόμη και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ,  η Κίνα και η Ρωσία δεν πάνε πίσω στην στήριξη του Ισραήλ, απλώς οι τελευταίες κρατάνε τα προσχήματα.

Η αγάπη των ΗΠΑ στο Ισραήλ ισχύει τόσο για γεωπολιτικούς λόγους, όσο όμως και για ιδεολογικούς: Τόσο τις ΗΠΑ των ευαγγελιστών, όσο και το Ισραήλ των σιωνιστών τα συνδέει  η μεσσιανική αλήθεια της Βίβλου. Οι Αμερικάνοι ευαγγελιστές  πιστεύουν ότι αν έρθουν όλοι οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη, αν  φύγουν όλοι οι Άραβες και ξαναχτιστεί ο ναός του Σολομώντα, θα οδηγηθούμε στην Δευτέρα Παρουσία. Το ίδιο πιστεύουν και τα ακροδεξιά θρησκευτικά ρεύματα των σιωνιστών.

Τι είναι ο σιωνισμός

Βέβαια ο σιωνισμός δεν ήταν ενα θρησκευτικό ρεύμα. Απεναντίας υπήρξε  ένα πλήρως κοσμικό ρεύμα και μάλιστα για δεκαετίες έπαιζε ρόλο ο αριστερός, εργατικός, σιωνισμός.

Από την άλλη πλευρά όμως επίσης είναι αλήθεια ότι ο σιωνισμός δεν υπήρξε ποτέ ένα κίνημα εθνικής απελευθέρωσης, όπως ήταν πχ η Ελληνική Επανάσταση ή είναι σήμερα το κίνημα των Παλαιστινίων.

Ο σιωνισμός εξαρχής ήταν ένα σχέδιο αποικισμού της Παλαιστίνης με βάση την αλήθεια της Βίβλου. Και αυτή την αλήθεια υπηρέτησε πιστά και ο αριστερός, εργατικός, σιωνισμός, δημιουργώντας τα «κομμουνιστικά» κιμπούτς, τα οποία όμως απέκλειαν τους Άραβες.

Ένα σχέδιο που εξυφάνθηκε από την σιωνιστική διεθνή και από τους αποικιοκράτες Βρετανούς.

Όπως και να το πούμε, ο εξανδραποδισμός των Αράβων υπήρχε στο dna του σιωνισμού. Οι σιωνιστές δεν έψαχναν μια πατρίδα δίπλα ή μαζί με τους Άραβες, ήθελαν και τα θέλουν όλα δικά τους, για αυτό το λόγο δεν αναγνωρίζουν τα σημερινά  σύνορα του Ισραήλ, αφήνοντας ανοικτό το χώρο προς νέα  επέκταση και αποικισμό. Ο στόχος δε των πιο ακραίων σιωνιστών είναι να αποικίσουν ολάκερη την Μέση Ανατολή.

Είναι τραγικό :

Α) Με βάση την ομολογία ενός ιερού βιβλίου μύθων, αυτό της Βίβλου περί «περιούσιου λαού» που του έχει υποσχεθεί την Παλαιστίνη.

Β) Πάνω στο έδαφος του αντισημιτισμού με κορύφωση το Ολοκαύτωμα το οποίο με επιτυχία  εργαλειοποίησε το Ισραήλ, αντισημιτισμό που τον καλλιεργεί το Ισραήλ απέναντι στους εξίσου  σημίτες Άραβες.

Γ) Με την ολόπλευρη και πολύμορφη «καβάτσα» των αποικιοκρατών Βρετανών, για λίγο και της ΕΣΣΔ, και στην συνέχεια της μεγάλης ιμπεριαλιστικής δύναμης των ΗΠΑ, οι σιωνιστές δημιούργησαν ένα σύγχρονο αποικιοκρατικό ρατσιστικό κράτος (με πολλά κοινά στοιχεία με την ρατσιστική Νότιο Αφρική).

Η λύση

Το Ισραήλ φοβούμαι ότι δεν μπορεί να αλλάξει συστατικό χαρακτήρα. Ακόμη και να αποδεχτεί την ύπαρξη ενός Παλαιστινιακού κράτους, θα το κάνει με αυτό το τρόπο των έγχρωμων φυλετικών  κρατιδίων εντός της ρατσιστικής Νότιου Αφρικής. Στην καλύτερη περίπτωση το κρατίδιο της Παλαιστίνης θα είναι ένα προτεκτοράτο του Ισραήλ  με μια φιλική κυβέρνηση τύπου Αμπάς.

Όμως ακόμη και αυτή η προοπτική φαντάζει μακρινή. Στην σημερινή συγκυρία το ακροδεξιό Ισραήλ  τοποθετεί τα πράγματα στην αρχική σιωνιστική  μορφή: η Παλαιστίνη μια «γη δίχως λαό», έξω οι Παλαιστίνιοι από την Παλαιστίνη.

Η ΧΑΜΑΣ και η 7^η  Οκτωβρίου  αποτελεί την αφορμή σε αυτό το σχεδιασμό.Αν δεν υπήρχε η ΧΑΜΑΣ και η 7^η Οκτώβρη, κάτι άλλο θα κατασκευάζονταν, ή μήπως και η 7^η Οκτωβρίου αποτελεί κατασκεύασμα;

Σε ένα μεγάλο βαθμό ο σιωνισμός όπως και ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ λειτούργησε και λειτουργεί ως η “πονηρία του πνεύματος” για την ενίσχυση του σαλαφιστικού (ριζοσπαστικού σουνιτικού) Ισλάμ. Ας σημειωθεί δε ότι από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ υπήρξε  η  υλική ενίσχυση του σαλαφιστικού σουνιτικού ισλάμ απέναντι στην Παλαιστινιακή αντίσταση και την Παλαιστινιακή αριστερά.

Η σουνιτική ΧΑΜΑΣ δεν ανήκει στο σαλαφιστικό Ισλάμ, αποτελεί δύναμη εθνικής αντίστασης των Παλαιστινίων για αυτό και συμμαχεί με το σιιτικό Ιράν και την Παλαιστινιακή αριστερά.

Η ΧΑΜΑΣ βρίσκεται  σε αντιπαλότητα με το σαλαφιστικό ισλαμικό κράτος (Isis).

Ας σημειωθεί ότι οι Παλαιστινιακές δυνάμεις του ισλαμικού κράτους(Isis) έχουν γίνει οι φανεροί ρουφιάνοι («γερμανοτσολιάδες») των Ισραηλινών στην Γάζα.

Επίσης σε αυτή την ιστορική φάση αποτελεί ιδεολογική και πολιτική  φενάκη ο κίνδυνος να μετατραπεί η Παλαιστίνη σε μια ισλαμική δικτατορία της ΧΑΜΑΣ. Άλλωστε έχει μετασχηματιστεί σε μια ιμπεριαλιστική σιωνιστική ολοκληρωτική μονοκρατορία. Η   Συρία πάλι  με την βοήθεια των ΗΠΑ, Ισραήλ και την ανοχή της Ρωσίας έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε μια ισλαμική δικτατορία των ακραίων σουνιτών.Μια δικτατορία των δυνάμεων του πρώην στελέχους της Αλ Κάιντα, αυτού που με χαρά και χαμόγελο αγκάλιασε προχθές ο Μητσοτάκης.

Με βάση τα παραπάνω η χειραφέτηση των Παλαιστινίων, όπως και η χειραφέτηση των Εβραίων περνάει μέσα από την καταστροφή του σιωνιστικού ρατσιστικού κράτους.

Από εκεί και ύστερα υπάρχουν οι παρακάτω επιλογές: 1) Η οικοδόμηση ενός ισότιμου – πραγματικά πλουραλιστικού (όπως θα το ήθελε ο Φεγεράμπεντ)  – δημοκρατικού κράτους όλων των θρησκευτικών παραδόσεων και όλων των λαών. 2) Μια δημοκρατική ισότιμη  και πραγματικά πλουραλιστική (όπως το φανταζόταν ο Φεγεράμπεντ) ομοσπονδία ή συνομοσπονδία όλων των θρησκευτικών παραδόσεων και όλων των λαών. 3) Μια αμεσοδημοκρατική σοσιαλιστική συνομοσπονδία κοινοτήτων, δίχως ένα ενιαίο κράτος ή δίχως κράτος , όπως πχ θα το ήθελαν και κάποιοι του αριστερού – εργατικού – σιωνισμού ή όπως θα το ήθελε ο αναρχικός Κροπότκιν.

‘Ομως το πρώτο και το ουσιαστικό βήμα είναι να χειραφετηθούν οι Εβραίοι τόσο από τον σιωνισμό, όσο και από τον υλικό Γιαχβέ (όπως το ήθελε ο Εβραίος Μαρξ). Αλλά και οι Άραβες από τις ξεπουλημένες ηγεσίες τους και απο την σαλαφιστική εκδοχή του Ισλάμ.

Ουτοπικές ασκήσεις επί χάρτου θα μου πείτε. Μόνο που μπροστά σε ένα νέο ολοκαύτωμα η ουτοπία πάντα μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ριζική αλλαγή αυτού του ακάρδου κόσμου.

Δημήτρης Αργυρός

Η περιρρέουσα κοινωνική και οικονομική ατμόσφαιρα εμφανίζει έντονα στοιχεία μιας μίζερης καταθλιπτικής πενίας και ένδειας και όπως θα έλεγε ο Β. Ράιχ, συναισθηματικής πανούκλας.

Η  εν λόγω κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα μια βαθιά και ουσιαστική κρίση πολιτικής διαμεσολάβησης, κρίση πολιτικής ταυτότητας και κυρίως πολιτικής προοπτικής.

ΝΔ : « Εισαγωγές, εξαγωγές, κλείνει δουλειές».

Στο πολιτικό εποικοδόμημα η «Μητσοτάκης ΑΕ» (με την Μάρεβα να κλείνει μέσα στο Μαξίμου διαρκώς συμβόλαια με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα) φαίνεται να πνέει τα λοίσθια.

Από την άλλη μπάντα είναι εμφανής η αδυναμία να υπάρξει ένα  αντίπαλο δέος στην «Μητσοτάκη ΑΕ» (μια πολιτική /επιχειρηματική σύμφυση νεοφιλελευθερισμού Σημιτικο-Πασοκισμού και χυδαίας ακροδεξιάς).

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει τελειώσει ως αντίπαλος η ΝΔ. Η τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου: “Τον  Τσίπρα τον θέλουν μόνο οι 17000 αποφυλακισμένοι του νόμου Παρασκευοπούλου” δείχνει την χυδαία και απροκάλυπτη ακροδεξιά στροφή της ΝΔ. Χαϊδεύοντας το ακροδεξιό ακροατήριο και τα λούμπεν κοινωνικά στρώματα.

Στο εν λόγω όμως ακροατήριο παίζει και η γραμμή Σαμαρά με την έμμεση στήριξη του Καραμανλικού μπλοκ το οποίο όμως έχει επιρροή και στα κεντροδεξιά ακροατήρια, τα οποία σε μεγάλο βαθμό έχουν μείνει δίχως πολιτική έκφραση. Είναι κοινό μυστικό η πιθανή δημιουργία ενός λαϊκοδεξιού εθνοκεντρικού κόμματος «Σαμαρά» με την κάλυψη Καραμανλή.

Κεντροαριστερή αφασία

Το ΠΑΣΟΚ  (μαγκωμένο και «πιασμένο» από το Μητσοτακικό παρακράτος) μαζεύει το κόσμο του πάλαι κραταιού ΠΑΣΟΚ. Ευελπιστώντας στην καλύτερη των περιπτώσεων να συμμετάσχει ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να ηγηθεί σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα.

Πάρα την πολιτική νεκρική σιγή του, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί σημαντικές   κοινωνικές και  κυρίως γραφειοκρατικές δυνάμεις στην τοπική αυτοδιοίκηση και στο συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων. Σε αντίθεση βέβαια με τον άλλο πόλο της κεντροαριστεράς, δηλαδή, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά  βιώνουν μια πολυδιάστατη παρακμή, αδυνατώντας να πείσουν τον εαυτό τους και το κόσμο ότι δύναται να αποτελέσουν εναλλακτική πολιτική και κυβερνητική πρόταση.

Ο «βρώμικος» ρόλοςτης πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ  το 2015 έχει χαρακτηρίσει αυτό το χώρο, ίσως και ολάκερη την αριστερά. Και μάλλον ο ιστορικός του ρόλος έχει τελειώσει , ίσως και της υπόλοιπης κυβερνώσας αριστεράς.

Ο νέος (;;) σωτήρας

Ο Αλέξης Τσίπρας με την σειρά, αφού του έκαναν σεμινάρια στις ΗΠΑ οι δημοκρατικοί ή μήπως και  του Τραμπ (sic) επιστρέφει (;;) για να παίξει(;;)πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αποτελώντας ένα ερώτημα, αν ο  στόχος του Τσίπρα είναι να ενώσει την κεντροαριστερά ή να την υπερβεί με ένα νέο  πολιτικό σχηματισμό.

Θέλοντας να μοιάσει στον  Ανδρέα Παπανδρέου που στην Μεταπολίτευση αρνήθηκε την αρχηγία της «Ένωσης Κέντρου», θεωρώντας την  ένα νεκρό σχήμα και δημιουργώντας το ΠΑΣΟΚ.

Οι ομοιότητες όμως  σταματούν εδώ. Το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου κινούνταν αριστερότερα όλων των σημερινών κεντροαριστερών σχηματισμών.

Το «κόμμα» Τσίπρα, το «κόμμα» του  δημοκρατικού καπιταλισμού φαίνεται να κινείται δεξιότερα της μεταπολιτευτικής Καραμανλικής ΝΔ του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού.

Η  «ακροδεξιά» στροφή του Τσίπρα, φαίνεται και από το πώς δικαιολογεί την πολιτική του 2015: Ο Τσίπρας του 2025 υποστηρίζει ότι χάρη στην κωλοτούμπα του 2015 υπάρχει σήμερα η εν λόγω καπιταλιστική κανονικότατα.  Το γεγονός ότι επικρατεί μια αθλιότητα στην εν λόγω καπιταλιστική κανονικότατα δεν οφείλεται στα συστημικά χαρακτηριστικά της  αλλά στην διεφθαρμένη  διαχείριση της «Μητσοτάκη ΑΕ».

Προσοχή, μιλάω για μια «ακροδεξιά» στροφή σε σχέση με την πολιτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ έως το 2025  του ΣΥΡΙΖΑ, πριν την κωλοτούμπα. Τι άλλο είναι η επιλογή του δημοκρατικού καπιταλισμού σε σχέση με την γραμμή του ρεφορμιστικού δημοκρατικού σοσιαλισμού;  Αν αυτό δεν είναι μια «ακροδεξιά» στροφή, τότε τι είναι;;;

Πολιτικός λαϊκισμός

Κατά συνέπεια είναι απολύτως λογικό μέσα σε αυτό το κλίμα της μίζερης παρακμιακής πολιτικής κατάστασης να ενισχύονται γκρινιάρικες, αντιδραστικές δυνάμεις οι οποίες μιλούν στην γλώσσα του φοβισμένου  μέσου ανθρωπάκου, στη γλώσσα των “κυρ παντελήδων”.

Αναφέρομαι σε μια εντελώς ακίνδυνη πολιτική κατάσταση για το σύστημα.  Είτε αυτή είναι η κεντροαριστερή Κωνσταντοπούλου, είτε το σύμπαν των δυνάμεων της άκρας δεξιάς.  Γκρίνια, σιχτίρισμα, κοινωνικός ρατσισμός, πατριδοκαπηλία, γενικευμένος εκβαρβαρισμός και “άγιος ο θεός”.

Ο εν λόγω (κατά βάση ακροδεξιού τύπου) πολιτικός λαϊκισμός είναι επίσης κυρίαρχος σε ολάκερη την γερασμένη Ευρώπη, φανερώνοντας την ιστορική και κυρίως πολιτική παρακμή της. Ταυτόχρονα είναι η  απόδειξη της οριστικής (;;) χρεωκοπίας της ευρωπαϊκής αριστεράς, η οποία έχει χάσει την δυνατότητα και την ικανότητα να συνομιλεί και να επηρεάζει τα λαϊκά ευρωπαϊκά κοινωνικά  στρώματα.

ΚΚΕ : ορθόδοξος ρεφορμισμός

Το ΚΚΕ, ένα από τα ελάχιστα ορθόδοξα φιλοσοβιετικά κομμουνιστικά κόμματα στο κόσμο ούτε θέλει ούτε μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στο σημερινό γίγνεσθαι.

Το ΚΚΕ επιλέγει την γραμμή του “κατενάτσιο”,  η «καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα», στοχεύοντας στην ενίσχυση και την περιφρούρηση του κόμματος.

Δίνοντας μεγάλη ενέργεια στους αμυντικούς εργατικούς και λαϊκούς αγώνες.  Αποφεύγοντας μετά παρρησίας να μιλήσει για μια σημερινή πολιτική πρόταση. Πχ ενώ αγωνίζεται ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις αποφεύγει, όπως ο διάολος το λιβάνι, να θέσει ζήτημα κρατικοποιήσεων. Στοιχεία που υποδηλώνουν το βαθύ και μη αντιστρέψιμο ρεφορμιστικό χαρακτήρα του.

Ρεφορμισμός και Επανάσταση

Ρεφορμιστικός χαρακτήρας, δηλαδή μεταρρυθμιστικός χαρακτήρας (αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι), σε αντιδιαστολή με τον επαναστατικό δρόμο και  χαρακτήρα.

Ο ρεφορμιστικός , μεταρρυθμιστικός δρόμος μπορεί να είναι και ήταν αποτελεσματικός- εφόσον και αν-το σύστημα είναι σε ανάπτυξη και μπορεί να προσφέρει στις κατώτερες τάξεις. Ή όταν νιώθει την πίεση των οργανωμένων δυνάμεων των «από τα κάτω» ή την πίεση μιας οργανωμένης κρατικής δύναμης, όπως ήταν η  ΕΣΣΔ. Επίσης δύναται να έχει αποτέλεσμα, αν υφίσταται ένα τεράστιος ισχυρός παραγωγικός κρατικός μηχανισμός ,  όπως είναι η Κίνα. Σε αυτές τις συνθήκες ο μεταρρυθμιστικός δρόμος μπορείνα δουλέψει προς όφελος της πλειοψηφίας. Το γεγονός ότι μπορεί δεν σημαίνει ότι και γίνεται και κατά συνέπεια χρειάζεται ο επαναστατικός δρόμος.

Σε κάθε άλλη περίπτωση ο επαναστατικός δρόμος, η οργάνωση του επαναστατικού δρόμου δύναται να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, έτσι ώστε να γίνουν παραχωρήσεις από την άρχουσα τάξη. Δύναται να περάσει -άμεσα και έμμεσα- εξουσία στις καταπιεσμένες τάξεις σε μια σειρά από χώρες και σε ολάκερη την Γη.

Ο επαναστατικός δρόμος είναι  ένας σπάνιος και  δύσκολος δρόμος. Γενικότερα ισχύει το παρακάτω σχήμα: Σε χώρες σαν τις ΗΠΑ κτλ. είναι πιο δύσκολο να ξεσπάσει μια κοινωνική σοσιαλιστική  επανάσταση. Αν όμως ξεσπάσει και κυρίως αν επικρατήσει, ευκολότερα θα νικήσει ως απόρροια των ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων.

Το  αντίθετο συμβαίνει σε χώρες σαν την Ρωσία την εποχή του Τσάρου. Ευκολότερα ξεσπάει μια κοινωνική ,σοσιαλιστική επανάσταση,  ευκολότερα επικρατεί,  είναι όμως  δύσκολο να νικήσει, δίχως να οδηγηθεί στην γραφειοκρατία και στον εκφυλισμό.

ΜΕΡΑ25: Η αντιμνημονιακή αριστερά

Αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως αριστερότερα  του σημερινού ΚΚΕ δείχνει να έχει κάποια ισχύ το ΜΕΡΑ25 και μια σειρά από άλλες μικρές δυνάμεις που έσπασαν  από  τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται για δυνάμεις οι οποίες διατηρούν ένα ξεκάθαρο αντιμνημονιακό  αριστερό πρόσημο.Δυνάμεις  που συγκυριακά δείχνουν μια δημοκοπική άνοδο στα 4% με 5%.

Αποτελεί όμως ένα ανοικτό στοίχημα το ΜΕΡΑ25 να παίξει ένα  ηγεμονικό πολιτικό ρόλο σε μια μαχόμενη αριστερή ρεφορμιστική προοπτική.

Με στόχο την οργάνωση ενός πλατιού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου.

Αυτό που-όπως είπα-δεν θέλει και ίσως να μην μπορεί να οικοδομήσει το ΚΚΕ, γιατί τότε θα το οδηγούσε να παίξει έναν πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο. Και αυτό το ΚΚΕ το αποφεύγει όπως ο “διάολος το λιβάνι” …

Βέβαια το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας είναι το τι συνιστά (ποια είναι τα εσωτερικά χαρακτηριστικά του) ενός δυνατού και αναγκαίου αριστερού κοινωνικού/ πολιτικού μετώπου και προγράμματος;

Η δική μου αριστερά

Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, την γενικευμένη αλλοτρίωση και την συναισθηματική πανούκλα ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας συνεχίζει να αγωνίζεται,  συνεχίζει να αντιστέκεται. Ενώ παραμένει υπαρκτή και μαχόμενη  μια μειοψηφική αριστερά που έχει ως στόχο να οδηγήσει τα πράγματα έως  την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αναφέρομαι στην αντικαπιταλιστική αριστερά, την αριστερά της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥΑ και άλλων αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών συλλογικοτήτων.

Είναι λογικό και είναι φανερό ότι οι παραπάνω συλλογικότητες έχουν τις δικές τους μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση της αριστεράς και την κατάσταση του λαϊκού/εργατικού κινήματος.

Μικρότερες ίσως από την κοινοβουλευτική, ρεφορμιστική αριστερά, αλλά αρκετά μεγάλες για το ιστορικό ρόλο που θέλουν να παίξουν και εξίσου μεγάλες ευθύνες για την αγωνιστική, ταξική τους στάση.

Αλήθεια όμως τι σημαίνουν οι έννοιες (ανατρεπτική αριστερά, αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά) σε μια εποχή  που έχουν χάσει την ουσιαστική και την πραγματική σημασία τους;

Μεγάλη συζήτηση καθώς η ευρωπαϊκή/ Ελληνική  αριστερά έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Μάλλον τα πράγματα πρέπει να τα πάρουμε από την αρχή, δίχως όμως να μηδενίζουμε ή να απορρίπτουμε το παρελθόν μας, το  παρελθόν της πραγματικής κομμουνιστικής αριστεράς και του επαναστατικού κινήματος.

Ακολουθώντας την παράδοση, την στάση και την προσφορά του πρόσφατα θανόντος Ευτύχη Μπιτσάκη υποστηρίζω:

Το μέτωπο και το πρόγραμμα πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο πλατύ, πλουραλιστικό,  λαϊκό /εργατικό,  ουσιαστικά συμμετοχικό και πραγματικά δημοκρατικό.

Ένα μέτωπο και ένα πρόγραμμα  που θα κατανοεί την πολυπλοκότητα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων. Αντιθέσεις και αντιφάσεις  που μόνο σε μια τελευταία ανάλυση βασίζεται  στην κυρίαρχη αντίθεση κεφαλαίου /εργασίας. Άρα κατά κάποιο τρόπο  μόνο σε μια τελευταία ανάλυση το μέτωπο και το πρόγραμμα θα είναι αντικαπιταλιστικό.

Αυτό με την σειρά δεν σημαίνει ότι θα  στέλνει στο “πυρ το εξώτερον” την κομμουνιστική στρατηγική.

Αντιθέτως θα  έχει ως στόχο τον κομμουνιστικό  εμπλουτισμό του μετώπου και του προγράμματος με μια σειρά από πολιτικές  πρακτικές.

Όπως πχ είναι : Ο αγώνας για την χειραφέτηση κάθε καταπιεσμένης ανθρώπινης οντότητας , ατομικής και συλλογικής.

Ο αγώνας για την χειραφέτηση κάθε καταπιεσμένης εθνότητας (είτε Παλαιστίνιων, είτε Κούρδων, είτε Κυπρίων.., κτλ.).

Ο αγώνας για την χειραφέτηση όλων των εργαζομένων μέσω της ριζικής μείωσης της εργάσιμης μέρας, της αύξησης των μισθών και της συγκρότησης ενός άλλου εργατικού και λαϊκού πολιτισμού. Μόνο έτσι ο  ελεύθερος χρόνος θα είναι το  μέτρο του κοινωνικού πλούτου.

Πίστη στον άνθρωπο, στην ανθρωπότητα και  στην ανθρώπινη κοινότητα.

Πίστη στην κοινοτιστική  οργάνωση της κοινωνίας. Μια πρόταση οργανωμένης κοινωνίας η οποία  έρχεται από πολύ παλαιά και που στις σημερινές συνθήκες δύναται να χειραφετηθεί  από την οποία κυρίαρχη ιδεολογία,  από τα στερεότυπα, από  τα αρνητικά συναισθήματα, όπως θα έλεγε και ο Σπινόζα.

Πίστη στην επιστήμη, την τεχνολογία και στην παραγωγή, αλλά κυρίως στα όρια που βάζει η φύση, ο πλανήτης και το περιβάλλον.

Σε κάθε περίπτωση όποιο πρόγραμμα και όποιο μέτωπο και αν επιλέξουμε, πρέπει να είμαστε σεμνοί και να κατανοήσουμε το πεπερασμένο χαρακτήρα μας, απέναντι στην κοινωνία, την  ανθρώπινη φύση μας, το πεπρωμένο μας, την ιστορία μας, το περιβάλλον και  τον πλανήτη μας.

Μόνο έτσι θα πάμε καλύτερα σε σχέση με την άλλη φορά (κομμουνισμός του 20^ουαιώνα), όταν και όποτε, χρειαστεί να ξαναπαιχτεί η παρτίδα  της κοινωνικής χειραφέτησης…

Τάκης Πολίτης

Ο ιουδαϊσμός είναι θρησκεία, εβραίοι είναι οι θρησκευόμενοί του. Ο σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που διανθισμένο με θρησκευτικές δοξασίες περί περιούσιου λαού και υποσχεθείσας γης, υιοθετεί τις μαύρες ιδέες της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού και του apartheid. Υπηρετείται κατά πλειονότητα από εβραίους, αλλά και από ακόλουθους άλλων θρησκειών -κυρίως από χριστιανούς ευαγγελικούς- και από το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, υλοποιείται εδαφικά στην Παλαιστίνη.

«Για την Ευρώπη θα αποτελούσαμε προπύργιο κατά της Ασίας, θα ήμασταν στην υπηρεσία των φυλακίων του πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας», γράφει ο «πατέρας» του σιωνισμού Teodor Herzl στο βιβλίο του «El estado judío» (Το εβραϊκό κράτος). Και πράγματι, η αποικιοκρατική Ευρώπη (και στη συνέχεια και οι ΗΠΑ), από την φάση της σχεδίασης του σιωνιστικού κράτους, του παρέχουν αμέριστη και αδιάληπτη προστασία για την διασφάλιση, βέβαια, και των δικών τους πολιτικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

Για την δημόσια προπαγάνδιση των κεκαλυμμένων (ή μη) στόχων του σιωνισμού, απαραίτητο είναι ένα καλλωπισμένο αφήγημα. Και για την δημιουργία και συντήρηση αυτού του σιωνιστικού αφηγήματος επινοήθηκαν χρήσιμοι μύθοι, και ιδιοποιήθηκαν, διαστρεβλώθηκαν και αποσιωπήθηκαν ιστορικά γεγονότα.

Αρχικό κεντρικό μέλημα του σιωνιστικού αφηγήματος ήταν η δημιουργία ενός έθνους και η κατάλληλη επιμέλεια της εικόνας του. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού επιλέχθηκε η αυθαίρετη μετατροπή του ιουδαϊσμού σε εβραϊσμό, δηλαδή η μετατροπή της θρησκείας σε εθνότητα.

Αναφερόμενες στα μέσα του 19ου αιώνα, οι κοινωνικές επιστήμες θεωρούσαν την γλώσσα ως απαραίτητο κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που συγκροτούν ένα έθνος. Αυτό όμως ουδόλως αποθάρρυνε τους σιωνιστές. Εβραίοι Σεφαραδίτες που μιλούσαν λαντίνο, εβραίοι Ασκενάζι που μιλούσαν γίντις και εβραίοι Μιζραχίτες που μιλούσαν αραβικά, περσικά ή κουρδικά, απετέλεσαν ένα ενιαίο έθνος για το σιωνιστικό αφήγημα.

Ο Γερμανός εβραίος σιωνιστής στοχαστής Μωυσής Χες (Moses Hess), το 1862, στο βιβλίο του «Roma y Jerusalén: La última cuestión nacional» (τίτλος στα ισπανικά, Ρώμη και Ιερουσαλήμ: Το τελευταίο εθνικό ζήτημα) ήταν αυτός που για πρώτη φορά έκανε σαφή αναφορά σε εβραϊκό έθνος -ως σύγχρονο έθνος, και όχι ως θρησκευτική ή πολιτισμική κοινότητα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Τέοντορ Χερτσλ(Teodor Herzl) στο προαναφερόμενο βιβλίο του «El estado judío», γράφει: «Αν θέλετε να οικοδομήσετε ένα έθνος σήμερα, δεν χρειάζεται να το κάνετε με τον τρόπο που ήταν εφικτό πριν από χίλια χρόνια».

Και αυτό ακριβώς έγινε. Με μόνη συγκολλητική ουσία την κοινή θρησκεία, ο σιωνισμός άθροισε τις ανά τον κόσμο εβραϊκές κοινότητες και τις ονόμασε εβραϊκό έθνος. Η απουσία κοινής γλώσσας (προφανώς) θεωρήθηκε ως πρόβλημα για την πειστικότητα του σιωνιστικού αφηγήματος, πρόβλημα που στα τέλη του 19ου αιώνα ανέλαβε να επιλύσει ο εβραίος σιωνιστής γλωσσολόγος Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα (Eliezer Ben-Yehuda), με την αναβίωση της επί δύο σχεδόν χιλιετίες μη ομιλούμενης εβραϊκής γλώσσας.

Οι εβραίοι συγκροτούν θρησκευτική κοινότητα, όχι εθνική. Και αυτή η άποψη διατυπώνεται από πολλούς μελετητές που πολύ δύσκολα μπορεί να κατηγορηθούν ως αντισημίτες. Ο Ισραηλινός καθηγητής στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, επιζών του Ολοκαυτώματος, Ισραήλ Σαχάκ (Israel Shahak), στο βιβλίο του «Le racisme de l’État d’Israël» (Ο ρατσισμός του κράτους του Ισραήλ, στα γαλλικά, 1975) γράφει για διαστρέβλωση της εβραϊκής ταυτότητας από θρησκευτική σε εθνική. Ο Ισραηλινός σοσιαλιστής, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, Σλόμο Σαντ (Shlomo Sand), στο βιβλίο του «The Invention of the Jewish People» (Η επινόηση του εβραϊκού λαού, αγγλική έκδοση, 2009) αναφέρει ότι η ιδέα του εβραϊκού έθνους είναι ένας μύθος που επινοήθηκε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα.

Ακόμα ένα κεντρικό στοιχείο του σιωνιστικού αφηγήματος, η γενεαλογική σχέση των σύγχρονων εβραίων με τους αρχαίους ιουδαίους, πέρα από το ότι προσκρούει στην κοινή λογική, αμφισβητείται από πολλούς μελετητές που επίσης δύσκολα μπορεί να κατηγορηθούν ως αντισημίτες. Ενδεικτικά, ο Ούγγρος εβραίος κομμουνιστής συγγραφέας Άρθουρ Κέσλερ (Arthur Koestler), στο βιβλίο του «Judíos kázaros La tribu n° 13» (Εβραίοι Χάζαροι, Η 13η φυλή, αγγλικός τίτλος: The Thirteenth Tribe: The Khazar Empire and its Heritage, 1976), περιγράφει την με πολιτικά κίνητρα μαζική μεταστροφή των Χαζάρων στον ιουδαϊσμό γύρω στο 740 μ.Χ. και καταλήγει ότι η πλειονότητα των Ασκενάζι εβραίων της ανατολικής Ευρώπης δεν είναι απόγονοι των αρχαίων ιουδαίων, αλλά των Χαζάρων που μετανάστευσαν στην Πολωνία, τη Λιθουανία και την Ουγγαρία μετά την κατάρρευση της χαζαρικής αυτοκρατορίας.

Στις μέρες μας, νέες κοινωνιολογικές προσεγγίσεις περί έθνους δεν θεωρούν την γλώσσα ως απαραίτητο κοινό στοιχείο. Αυτό όμως ουδόλως ακυρώνει την κατανόηση των επιδιώξεων των σιωνιστών από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η επινόηση και τότε τεχνητή συγκρότηση του εβραϊκού έθνους, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη του σιωνιστικού στόχου. Ο Shlomo Sand, σε ένα άλλο βιβλίο του «La invención de la Tierra de Israel» (Η επινόηση της Γης του Ισραήλ, ισπανικός τίτλος, 2013), αναφέρει ρητά ότι χάρη στην επινόηση αυτή κατέστη εφικτή η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

Προκειμένου να ενισχυθεί το σιωνιστικό αφήγημα, επιστρατεύτηκαν παραπλανήσεις, μυθοπλασίες, ιδιοποιήσεις, ιστορικές συσκοτίσεις. Η ταύτιση εβραίων και σιωνιστικού Ισραήλ, είναι μια συνεχής και απαραίτητη προπαγάνδα για το σιωνιστικό αφήγημα. Η παραπλανητική αυτή ταύτιση συνεπάγεται δύο πράγματα: αφενός αυθαίρετα δωρίζει στο σιωνιστικό κράτος πλήθος μη σιωνιστών εβραίων, αφετέρου επιμελώς αποκρύβει πλήθος μη εβραίων σιωνιστών. Και οι δύο προαναφερόμενες συνεπαγωγές, είναι εξαιρετικά χρήσιμες για τους σιωνιστές, αφού τους διευκολύνουν στο να χαρακτηρίζουν ως αντισημιτισμό κάθε κριτική στον σιωνισμό.

Το σιωνιστικό αφήγημα περιγράφει το εβραϊκό έθνος ως ένα διαρκές και διαχρονικό θύμα. Ακόμα και όταν το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία, όπως κάνει τους τελευταίους 22 μήνες, τα θύματα εξακολουθούν να είναι οι ίδιοι. Η θυματοποίηση αυτή συσπειρώνει τους σιωνιστές, ενώ παράλληλα, εκτός σιωνισμού, καλλιεργεί ένα συναίσθημα κοινωνικής συμπόνοιας, που με τη σειρά του δημιουργεί μια τάση αυτοσυγκράτησης, έως και ακύρωσης, κάθε τεκμηριωμένης κριτικής απέναντι στο σιωνισμό και στην απτή έκφρασή του, το Ισραήλ.

Αναφερόμενοι στους δύο τελευταίους αιώνες, οι εβραϊκές κοινότητες αναμφισβήτητα υπέστησαν διώξεις -κυρίως στα κράτη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης- με αποκορύφωμα την εξολόθρευση 6.000.000 εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όμως το Ολοκαύτωμα των εβραίων εργαλειοποιήθηκε και ιδιοποιήθηκε από το Ισραήλ. Ταυτίζοντας το Ολοκαύτωμα των εβραίων με το σιωνιστικό κράτος, οι σιωνιστές καπηλεύτηκαν την μνήμη εκατομμυρίων μη σιωνιστών εβραίων που εξολοθρεύθηκαν από τους ναζιστές. Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις εβραίων επιζώντων -ή απογόνων τους- που διαχωρίζουν τη θέση τους και καταγγέλλουν το Ισραήλ για αυτή την λαθροχειρία.

Επιπλέον, το Ολοκαύτωμα παραμορφώθηκε, συσκοτίστηκε κατά το ήμισυ, έτσι ώστε σήμερα, ένα τεράστιο τμήμα της παγκόσμιας κοινής γνώμης να συνδέει τον όρο Ολοκαύτωμα αποκλειστικά και μόνο με την εξόντωση των 6 εκατομμυρίων εβραίων. Αποσιωπάται ότι στα ίδια στρατόπεδα συγκέντρωσης, με τις ίδιες βιομηχανοποιημένες μεθόδους, εξοντώθηκαν συνολικά -σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών- 11 με 26 εκατομμύρια άνθρωποι, όχι «μόνο» 6 εκατομμύρια εβραίοι. Ας πάρουμε ως αποδεκτή τιμή την μικρότερη, το 11 εκατομμύρια, αυτό σημαίνει ότι 5 εκατομμύρια άνθρωποι, θύματα της ναζιστικής θεωρίας, δεν εξαερώθηκαν μόνο στα κρεματόρια, αλλά και στην παγκόσμια ιστορική συλλογική μνήμη.

Ας πούμε τα πράγματα καθαρά. Το Ολοκαύτωμα των εβραίων δεν ήταν ο λόγος για την ίδρυση του Ισραήλ. Το σιωνιστικό σχέδιο είχε ήδη διατυπωθεί πεντακάθαρα από το τέλος του προηγούμενου αιώνα και είχε ήδη περάσει στη φάση της υλοποίησής του. Οι σιωνιστές χρησιμοποίησαν το Ολοκαύτωμα των εβραίων ως το απόλυτο επιχείρημα επικοινωνιακής νομιμοποίησης για την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους και παράλληλα βεβήλωσαν το ίδιο το Ολοκαύτωμα ιδιοποιώντας το.

Το Ισραήλ δεν είναι το καταφύγιο των ανά τον κόσμο διωκόμενων εβραίων, όπως προσπαθεί να μας πείσει το σιωνιστικό αφήγημα. Το Ισραήλ είναι το απτό αποτύπωμα του σιωνισμού, είναι μια εποικιστική αποικιοκρατία που δεκαετίες τώρα εγκληματεί εις βάρος των γηγενών, των Παλαιστινίων, και που δεν κρύβει τις αδηφάγες επεκτατικές προθέσεις του, είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο της ιμπεριαλιστικής Δύσης στην Δυτική Ασία που το υποστηρίζει απροϋπόθετα.

Ο σιωνισμός είναι ο απόλυτος φασισμός της εποχής μας. Ως τέτοιον οφείλει να τον βλέπει η αριστερά. Και απαλλαγμένη από τις φοβίες της -μην τυχόν και κατηγορηθεί για αντισημιτισμό- οφείλει, μαζί με τους αντισιωνιστές εβραίους, να σταθεί αποφασιστικά απέναντί του. Η αριστερά -από θέση αρχών- δεν μπορεί να αποδέχεται την αποικιοκρατία, ούτε σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά ούτε επί του πεδίου.

Και από την άποψη αυτή -σχετικά με τη συζήτηση των τελευταίων ημερών- η θέση αρχών που μπορεί να έχει η αριστερά είναι μόνο μία: διάλυση του σιωνιστικού κράτους και δημιουργία ενός νέου, παλαιστινιακού κράτους, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα, όπου όλοι -οι μη σιωνιστές- ανεξάρτητα από θρησκεία, φυλή, κλπ, θα μπορούν να ζουν μαζί ειρηνικά, έχοντας τα ίδια δικαιώματα. Όσο για τους σιωνιστές, θα έχουν και αυτοί ένα δικαίωμα, όπως το προσδιόρισε ο Αμερικανός εβραίος Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Νόρμαν Φίνκελσταϊν, γιος επιζώντων του γκέτο της Βαρσοβίας: να πάρουν τα πράγματά τους και να σηκωθούν να φύγουν από την ιστορική Παλαιστίνη.